Thursday, 27 April 2017

Fugax imbellis pavida timida trepida...

Hodie Carolum illum gallicum in universitate vidi una cum meis commilitionibus. Qui cum me aspexit, inquit, 'Veni, et disce nobiscum. Nunc progredimur in bibliothecam. Age, veni.'

Fateor me nihil maluisse quam cum Carolo loqui tempusque in bibliotheca terere - attamen ab eo statim discedi et regressa sum domum, quemadmodum mures festinant a manibus felium. Nec possum vobis dicere cur tam pavida timidaque fuerim. Quandocumque puerum illum video, mens tardescit rigetque lingua, et cogor, inquam, contra voluntatem repudiare eius amicitiam benignitatemque.

Bene sciebam me ei placere; nihilominus timebam eius pulchritudinem, quae divina videbatur atque adhuc videtur. Quapropter tergum dedi ut ex proelio incomodissimo quam citissime effugerem; quam fugam nequivi capere, proelium enim fuit in mea mente, ubi haesitatio et dubitatio,  binae haec sorores, vicerunt amorem audaciamque. Metus quoque haerebat visceribus et addebat celeritatem meis pedibus, quam ob causam desideratum relinqui et sola nunc sedeo domi. Ut verum dicam, me valde pudet meae stultitiae, quae facultatem agendi saepe aufert; quapropter iners et imbellis sum, nec possum verbis cogitationes turbatas exponam amicis. Sileo, sed doleo; taceo, sed crucior. Mihi quippe constat hoc esse summum malum, quod neque ab aliis perspicitur nec lenitur remediis animi.

Sed haec hactenus; nunc feliciora exponam. Heri amicam visitavi, quae abhinc quattor menses filiam peperit; ludebam cum puellula carissima, quae sedebat in gremio ut digitum meum premeret manibus parvissimis et roderet, non aliter quam si esset passer Lesbiae, qui suavissime 'pipiabat'. Infans callidissima quoque carmen dulcissimum praebebat nobis cenantibus, nam copiose garriebat, quamquam scientia litterarum haud erat ei. Ut bene scitis, lectores, minime volo liberos parere, sed nihilominus facta, sonus, risusque infantium mihi perplacent. Nata pulcherrima amicae quidem diligenda videtur; carpsit cum digitum tum cor meum. Spero me illam cras esse revisuram, cenabo enim apud amicos Iudaeos, et maritus amicae, vel potius 'pater filiolae' dicam, Iudaeus est.

Tuesday, 25 April 2017

Peccatum patris Mouret

Hodie librum scriptoris Aemilii Zola perlegi, cuius titulus est 'Peccatum patris Mouret', quae sententia francogallice redditur 'La faute de l'abbé Mouret'. Tragoedia est de duobus amantibus, quorum unus est sacerdos, atque altera est femina pulcherrima, quae in magno horto ambulare solet. Illi, quemadmodum Adam et Eva fructibus Veneris comedebant in paradiso, animos submittebant amori. Infeliciter Fortuna hanc rem in medium protulit; sacerdos exterritus ex horto profectus est, ut fugeret amplexus mulieris rumoresque vulgi. Quam ob rem femina illa maxima afflicta est tristitia, et - ut feminae repudiatae in fabulis solent facere - mortem sibi conscivit, et tandem oppressa est ingenti odore florum.

Hic modus moriendi alienissimus videtur mihi, duco tamen Zola fuisse scriptorem summo ingenio, qui bene sciebat cum sensus legentium delectare tum naturam hominum verbis elegantissimis exponere. Etiam placet mihi liber eius 'L'assomoir'; quamquam difficile videtur hunc titulum latine reddere, opinor nos debere hoc opus 'Crapula' vocare, in qua Zola miserrimam vitam bibacis cuiusdam mulieris narravit. Spero me mox esse perlecturam omnia huius scriptoris opera; quoque amo fabulam 'Nana' de quadam meretrice, quae lucrum ex re turpi magnum fecit. Ut verum dicam, maxime libet mihi litteras Aemilii Zola 'devorare', ut dicitur, personae enim eorum dramatum semper moriuntur ante finem fabularum, et tragoedias malo legere quam comoedias.

Non vero totum diem domi egi; quoque ad lectionem ivi ut res gestas discerem - ut debeo et soleo. Insuper litteras misi magistrae A. quae me docet artem palaeographicam; infeliciter nequivit responsa ad meas quaestiones dare, sed nomen mihi dedit magistri alterius, cuius sententias spero me cras esse accepturam. Volo, ut fortasse scitis, magistra fieri et in universitate artem litterarum legendarum docere, longa autem mihi restat via in rostrum. Profecto tamen summis viribus conabor ut ad summum eruditionis fastigium perveniam. Quod fortasse haud optandum videtur vobis, bene enim scitis vitam magistrae esse et duram et laboriosam, sed nihilominus mihi hoc munus sumpsi.

Cur itaque placet mihi officium magistrae? Cupio discipulos docere, credo enim summum bonum huius mundi esse scientiam rerum, quam nemo potest adipisci nisi ex magistris librisve. Nec licet mihi liber fieri, ut plane videtur; quapropter me oportet magistrae munus explere. Etiam amo tranquillitatem, pacem, quietemque, quae inveniuntur in academiis, ubi praecepta maiorum et assidue docentur et diligenter discuntur. Quoque volo magistra fieri, nulla voluptas enim magis mihi placet quam lectio litterarum, quae a sapientioribus sunt scriptae; si fiam magistra, possim voluptatem miscere cum officio, officiumque imbuere voluptatibus. Quid, vos rogo, optabilius est hac coniunctione rerum? Et qui felicior est quam homo ille beatissimus, qui potest otio frui dum laborat? Equidem, inquam, spero me futuram esse magistram, ut summa haec atque optanda bona consequar.

Sunday, 23 April 2017

Comitia Gallorum

Hodie cum surrexi, litteras ab amica Claudia accepi, quae me exhortae sunt ad nuntios hodiernos legendos. Dixit enim tempus comitiorum rei publicae gallicae adesse. Equidem suffragium darem Ioanni Mélenchon, si possem; ut autem videtur, pugnandum erit Marinae Le Pen Emmanuelique Macron, nomen enim principis ex nutu populi pendet, non ex mea voluntate.

Infeliciter non dubito quin uterque praeses sit malus. Marina odit peregrinos atque exules punit, quam ob causam duco eam nescire quid sit iustitia, nec sequenda est imperatrix, quae tam iniusta et crudelis videtur. Quod ad Emmanuelem attinet, minime placent mihi avaritia uxorque eius; argentarius dives est, qui duxit suam magistram (!) in matrimonium. Bene intellego me haud debere candidatos repudiare 'uxoris causa', ut dici potest, attamen nequeo aequo animo hanc rem ferre.

Nihilominus, cum credam nonnullos gallicos meos legere commentarios, vos lectores ex imo corde exhortor ut suffragia detis Emmanueli, Marina enim et fatua et improba videtur. Certe nocebit patriae populoque gallico, qui numquam humilis erat, sed semper per saecula saeculorum se praebebat fortem, animosum, virilemque. Noli igitur eligere Marinam, quae expellere vult alienos; quod factum mihi constat contra cum naturam ac voluntatem Gallorum esse tum mores humani generis. Cedat, inquam, odium rationi! Homines sumus, non bestiae, quae solent frates relinquere 'sub cultro', id est 'in maximo periculo'. Eligite, precor, caritatem, humanitatem, virtutemque; quamquam femina Emmanuelis fortasse etiam vobis displicet, is tamen dux longe melior erit quam Marina insanissima.

Fortasse mihi scribenda est 'vita divitis Marinae'. Filia enim est Ioanni Mariae Le Pen, quem patrem - o ineffabile nefas! - coram senatu populoque abhinc paucos annos repudiavit. Ex quo videtis quanta ambitio inest Marinae istae, quae sine ulla haesitatione genitorem respuit ut potestatem adipisceretur. Nolo autem hoc opus incipere, cum enim scripsissem vitam Donaldi Trump, iste vicit et nunc dux est civitatum foederatarum...plane videtur me haud debere fabulas de publicis hominibus narrare. Iocor; sed rursus vos, lectores, obsecro ne suffragia detis Marinae nequissimae. Carmen quondam legi et amavi, quod, nisi fallor, sic latine redditur:

Primum socialistas prehenderunt; non intercessi, nam socialista non sum.

Deinde operarios prehenderunt; non intercessi, nam operarius non sum.

Tunc Iudaeos prehenderunt; non intercessi, nam Iudaeus non sum.

Denique me prehenderunt, et nemo superfuit ut servet me.

Friday, 21 April 2017

Anceps fides

Hodie collocuta sum cum quadam magistra religionis Iudaeae, quae me exhortavit ut quam citissime conversionem ad eius fidem facerem. Nihilominus adhuc nescio utrum debeam Iudaea fieri necne. Mihi placent sententiae theologicae Iudaeorum, sed Iudaei etiam credunt in Deum unum omnipotentem, qui, ut saltem opinor, nusquam nisi in fabulis parvulorum invenitur.

Quis enim potest bella, morbos, vel etiam peccata hominum refrenare? Insuper Deo non confido, quoniam hic mundus et turbatus et infelix videtur; si Deus esset, qui liberos mortales diligeret (ut scriptum est in sacra scriptura), profecto haud nos ita cruciaret. Sed vita nostra, ut verbis utar miserrimi Job, est 'militia super terram'. Cum Deus neminem adiuvet, plane videtur eum non esse; quem etiam si meis oculis viderem, certe haud colerem, minime enim placet mihi laudare tortorem carnificemque humani generis.

Nolo tamen in his commentariis plura haeretica verba proferre. Igitur nunc pergam ad laetiora, vel potius 'tristiora' dicam, heri enim spectavi pelliculam brevem, in qua audivi vocem adulescenti mellifluentem...quae adeo mihi placuit ut alteram pelliculam aspicerem. Vox non modo blandiens erat, sed etiam familiaris; certior facta sum me iam audisse hunc cantantem puerum. Nesciebam tamen ubi hanc vocem audissem...Repente tandem animadverti cantorem istum esse primum amatorem, quem in praeteritis commentariis vel Germanicum vel Caesarem nominabam!

Heu, cum enim valde admirabar vocem eius, tum fateor vobis nonnullas lacrimas ex ore meo guttim cecidisse. Non dubio quin adhuc eum desiderem; quem non modo visere cupio, sed etiam tangere, amplecti, osculari. Nihilominus scio hanc spem esse et vanam et inanem, is enim minime vult me videre, quam ob rem fugiendus est mihi conspectus eius, quemadmodum exules solent bona patriae carissimae relinquere ut incommoda alienarum terrarum petant. Mihi constat amatrices despectas similes esse serpentes, quae 'pulverem lingunt', quia sub terra vivimus, nec audemus ad desideratam lucem, id est ad amatum, appropinquare. Repam igitur in perpetuum sub pedibus hominum, versaborque in luto sordisissimo tristitiae, usque ad diem adventus Germanici, qui me educet. Haec omnia quidem spero, non autem exspecto; scio enim meam spem esse, ut supra scripsi, inutilem. Nequaquam tamen fieri potest ut has animo propellere curas, quae in meis medullis, visceribus, ossibusque inhaerent.

Wednesday, 19 April 2017

Pro Iudaeis

Nuper multa opera 'adversos Iudaeos' legebam, scribebam enim sermonem meum de theologicis rationibus medii aevi, de quo iam satis indicavi in praeteritis commentariis. His autem lectis, et misereor Iudaeis et admiror fortitudinem huius gentis, quae a Chistianis per multa saecula oppugnabatur, sed tamen superfuit tantis doloribus persecutionibusque. Quam ob rem spero me mox scripturam esse opusculum 'pro Iudaeis', nam maxime cupio hunc populum laudare ac verbis extollere.

Hodie vero otium non est mihi ut tales sententias exponam. Maxime esurio, prandium enim haud sumpsi, cum debuissem medicum arcessere clavesque aedium alicui dare. Nunc vesperascit, quapropter cena coquenda videtur, sed fateor me esse ituram ad popinam ut cibum sumam. Difficile enim videtur cenam parare sapidissimam domi. Utinam mater carissima adsit; illa beata mulier optime scit hordeum coquere et assare carnem, ego autem tantumodo iusculum mihi parare soleo. Mihi etiam placent cucumeres, quibus heri libenter fructa sum:


A Suetonio traditum est nobis hoc genus holeris quoque Augusto imperatori placebant. Ut verba huius scriptoris illustris utar: Sumebat perfusum aqua frigida panem aut cucumeris frustum vel lactuculae thyrsum aut recens aridumve pomum suci vinosioris. Equidem minime volo panem madentem aqua gustare, quod cibum terrible et visu et auditu est...nec libet mihi pomum acerbum vorare. Nihilominus vellem, si hoc fieri posset, una cum Augusto lactuculas cucumeresque comedere.

Ut fortasse videtis, in his commentariis nimis copiose de nugibus garrita sum. Re vera meum consilium coram vobis lectoribus pronuntiare volo, haud vero ausa sum dicere quid sentirem. Fateor me cupere Iudaea fieri, quam ob causam necesse est mihi fidem repudiare Christianam. Nihilominus hoc consilium adhuc est incertum, et cotidie huic rei animum adicio, ut discam quid optime faciendum sit.

Monday, 17 April 2017

Epistola ad Venerem

Quidni, cum flamma saevi amoris parva quidem primo vapore delectet, sed fomentis consuetudinis exaestuans inmodicis ardoribus totos amburat homines? 

- Apuleius, Metamorphoseon, Liber VIII

Veneri deae salutem pulcherrimae plurimam dico.

Hodie consilium cepi tibi scribendi, maxime enim cupio ex te discere quae sit natura amoris. Difficile enim mihi videtur amorem intelligere; hic effectus et rapidissime evanescit et citissime renascitur in cordibus animisque. Quapropter vix possum amorem detinere, qui nullum sequitur consilium humanum, immo autem sua sponte affluit et defluit. Ob quam levitatem saepe bella pugnabantur; ut exemplum proferam, filius tuus Aeneas paene necatus est una cum propinquis Troianis propter libidinem fratri scelestissimi. Ut plane videtur, maximae incenduntur querellae amoris causa, quam ob rem opus est tibi tua facta defendere ab indignatione nostra. Dicis enim te esse matrem, adiutricem, fautricem: amor vero, qui ex te processus est, nihil praeter dolorem affert nobis.

Primum volo scire cur amor tam incerta instabilisque sit. Ab sapientibus enim dicitur amorem esse fundamentum rei publicae et vitae fulcimen; quod si ita sit, ponimus pedes super harenas volatiles, atque habitamus in summo scopuli fastigio. Cur itaque, mater cupiditatum, caducum hoc statum tribuisti amori? Quare, si licet id postulare, vehementer crucias nos mortales? Ut opinor, dea, te multo melius decet naturam amoris mutare, ut nihil immutabilius inveniatur in toto orbe terrarum quam amor.

Insuper dic mihi, beata, cur soleamus amare eos, qui nobis invideant. Tanto enim ardentius amatum diligo, quanto vehementius ille me odit. Etiam traditur fuisse amatores, qui contra voluntatem parentum amabant. Exemplum tibi ostendam Thisbes Pyramique, duorum infeliciorum, qui mortui sunt ob tuam culpam. Fuerunt, inquam, adulescentes, innocentes, fideles; cur sine causa iis nocuisti? Esne zelotypa, omnipotens? Equidem credo te amatores non adiuvare, sed odisse. Amo T., nullo autem modo fieri potest ut amorem accipiam eius; nec licet mihi amorem ei ostendere meum. Desine, dea, nos corrumpere vanis imaginibus beatitudinis, nam a te huc et illuc iacimur, quemadmodum nautae in tempestate iniurias maris patiuntur. Muta, precor, naturam amoris, ne semper quaeramus fugientes fugiamusque quaerentes.

Etiam redde rationem, si possis, quare haud possumus beate vivere sine amore. Solitudo enim urget animos ad exsequendum damnum, et secum portat mala diversa, scilicet tristitiam, timorem, et dolorem. Ut supra demonstravi, summis viribus laboribusque petendus est amor, quapropter saepius vires deficiunt quam amorem capimus. Saepius itaque non modo soli relinquimur in terris alienis, sed etiam debemus sustentare tormenta solitudinis. Haec iniuriae coniunctae mortales cum vexant tum cruciant. Serva igitur tuos liberos clamantes, atque onus nobis alleva, ne, supra modum gravati, cadamus inauditi et indefensi.

Plura alia scire cupio, nolo tamen te lacessere querimoniis interminabilibus. Scribe, suavissima, vel ostende mihi exspectanti quid sit amor, et quare debeamus sub iugum amoris in perpetuum laborare. Sis benigna, quaeso, et noli spernere preces postulationesque meas. Haec enim te rogo non pro me, sed pro omnibus hominibus huius mundi huiusque saeculi. Spero, dea, me mox esse adepturam responsum tuum.

Valeas semper, et dic tuo marito Vulcano salutem.


Saturday, 15 April 2017

Bibit puella in taberna

Hodie reversa sum in tabernam ut potiones sumerem. Omnes discipuli hodie una cum amicis parentibusque celebrant festum passionis Dominici; ego autem, cum nulli mihi adsint propinqui, concelebro diem festum una cum comitibus meis, quorum nomina sic pronuntiantur: 'Vinum' et 'Cerevisia'.

'Vinum' est adulescens formosus, qui semper me adiuvat ut animum defatigatum laxem. Infeliciter vero habitat in poculis, et citissime exhauritur. Dico 'Cerevisiam' esse puellam gemmis auroque ornatam, quae persaepe mihi suadet ut labores cogitationesque deponam. Iocor; fortasse tamen quoque intelligitis voluptatem, quae in potionibus invenitur. Amici et veniunt et abeunt; hi autem comites facile arcessuntur, vivunt enim in omnibus tabernis huius mundi.

Intermissis maximis curis, cum tabernario Hispanico de nugibus collocuta sum. Ex eo didici quomodo tubera in terra crescant; socer eius enim agros magnos possidet haud procul ab urbe Barcelona. Tubera vero minime placent mihi, quia ex consuetine cibum rusticum malo quam delicatum. Tabernarius etiam mihi multa narravit de oppido Granada, quod diu erat sub potestate Musulmanorum regum, quam ob causam inibi aspici possunt regiae pulcherrimae.

Quae omnia cum audissem ex ore tabernarii, maxime cupiebam iter facere ad terras Hispanicas ut haec mirabilia viderem. Nihilominus hoc anno debeo Londinii aestatem agere, quoniam desunt mihi et pecunia et otium. Spero tamen me mox esse visuram Claudiam amicam, quae vult - ut saltem in litteris scripsit - ad Britanniam venire ut artem 'ingeniariam' discere. Quoque videbo, diis adiuvantibus, amicam alteram cui nomen est Nadia. Nihil de ea in praeteritis commentariis exposui, quamquam iam diu volo aliquid de ea dicere. Ne longa sim, et venusta est et callida; haud dubie anno proximo ad hanc urbem veniet ut scientiam adipiscatur artis medicae.

Spero, lectores, vos hodie manere domi ut mortem resurrectionemque Christi celebretis. Ut saltem credo, parvulum refert utrum credatis in eum necne; nam Iudaei etiam sollemnitatem his diebus celebrare solent. Quapropter quiqui sitis exopto vobis faustum felicemque diem festum, absque bellis, terrore, vel etiam iurgiis. Filius Dei advenit in terram et mortuus est, ut pacem donaret nobis; quam ob rem, precor, sit pax in toto orbe terrarum, quae nil affert hominibus nisi bonum.