Wednesday, 22 November 2017

Affectus varii et multiplices

Hodie emi machinam, qua solebat avia mea litteras imprimere, cuiusque nomen latinum nescio, sed anglice 'typewriter' vocatur. Gaudens scripsi epistulam ad Claudiam, et maxime mihi placuit machina uti - sed 'placuit', non 'placet', scribo, nam nescio quid accidit et nunc nec unum verbum quidem imprimere possum. Auxilium igitur a mercatore petivi, qui tamen non(dum) respondit. Vae mihi! Insuper me valde paenitet persolvisse multos denarios ad hanc ridiculissimam rem emendam. Quid vero facere queo? Spero me cras esse litteras a mercatore accepturam.

Maxime etiam timeo, quod mox ibo ad Germaniam ut orationem una cum magistro meo habeam. Tantus metus animum arripit mihi, quantus certe cruciabat sanctus Petrus, cum vigilaret totam noctem in turba inimicorum, nonnulli quorum eum rogaverunt utrum esset discipulus Christi necne...quantum etiam Heloisa sentiebat suo in corde, cum certior facta esset se portare in utero filium praeceptoris, quantoque horrebat Dido, dum aspiciebat hospites suos Troianos naves facientes...vereor enim ne de recta via errem, praesertim cum melius graece loquar quam theodisce (et, lectores, bene scitis me esse sermonis Graeci tironem). Multa alia videntur timenda, quae vero mihi non referenda sunt, cum his commentariis non quadrent.

Pergam igitur ad leviora. Sedebam hodie, dum audiebam scholas, iuxta Romanum, qui mecum diu loquebatur de petitionibus suis; vult enim anno proximo - diis adiuvantibus - Oxoniam ire ad codices anglicis litteris scriptos legendos sermonesque Brittaniae totius discendos. Precor igitur numina ut faveant ei; sentio timorem eius perinde ac si meus esset, non quia eum amo (quod absit) sed quia anno proximo ipsa etiam postulem a magistris universitatum varium, ut liceat mihi iis docentibus scientiam augere meam latinarum litterarum. Libet ergo pro eo orare, nam simul pro me ipsa benignitatem Fortunae flagito.

Supra scripsi: 'Non quia eum amo'. Non dubium est quin miremini esse in toto orbe terrarum puerum unum, quem haud diligo, soleo enim et amicos et commilitiones et sodales atque etiam magistros - licetne mihi hoc fateri? Iuro enim per Herculem me neminem praesentium magistrorum diligere - concupiscere. Libido quidem feminarum, ut Augustinus credebatur, nullis finibus circumscribitur. Ego autem pessimam sum mulierum, virorumque vorago, quae iuvenes devoro nec umquam satior.

Monday, 20 November 2017

Gaudium mundo

Quid facietis, lectores, die nativitatis domini? Maneo equidem Londinii; patrem rogavi utrum vellet mecum festum celebrare, minime tamen placuit illi iter longum facere. Sola igitur cenabo, at nihilominus libenter; paranda videtur sapidissima fercula, quorum ut exempla dem, profecto comedam placentam Ruthenicam ex melle coctam suavissimamque, quae торт медовик (tort medovik) vocatur. Numquam conata sum hoc cibum parare, sed librum de arte coquendi iam emi, ex quo omnia necessaria discam.

Nemo (i.e. nullus homo, non lector ille, qui persape commentarios benignos relinquere solet in hac pagina) hoc anno mihi dona dabit, nisi fallor, quod tamen me delectat, iam diu enim credo nos minime decere diem nativitatis domini muneribus colere at immo precibus. Peccator - vel potius dicam, 'pecatrix maxima' - sum, neque semper (ne saepe quidem!) mandata domini sequor neque iuramenta observo, sed conabor hoc unum festum sanctissime agere, cum dies natalis sit non modo Dei sed etiam ecclesiae Christianae. Dissentio a pluribus sacerdotum praeceptis, at minime liceret mihi dicere, etiam si mentiri placeret, ecclesiam nihil boni praebuisse populis huius mundi.

Maxima ira, fateor, animum meum etiam nunc premit, non enim duco sodalem meum recte fecisse, cum coenobium intravisset. Magistros tamen multos cognovi Christianissimos, qui me adiuvabant atque adhuc opem mihi ferunt miseriis turbatae. Insuper amica mihi carissima, Claudia illa - cuius vitam virtutesque debeo, ut iudico, vobis aliquando narrare - in Deum credit. Mea sententia optimi sunt Christiani illi, qui non modo verba scripturarum habeant suis in oribus, sed etiam suis in moribus; qui cum in manibus panem vitae teneant tum in cordibus; qui ament orbis salvatorem totius et in ecclesia magnis sumptibus aedificata et in viis sordidissimis necnon pauperum plenis.

Ex fenestra scribens aspicio lumina pulcherrima, quibus tecta ornantur, sentioque vim frigidissimi ventis arbores leniter moventem; audio murmures folium, quae in terram cadunt, vocesque liberorum, qui ludunt in tramitibus vicinis, atque etiam magnos latratus canis, qui vestigia domini laetans sequitur. Haec omnia sunt thesaura mea, quae licet nemini tangere, sed tantum aspicere; haec omnibus hominibus communia, quae spero vos etiam delectant: carpite igitur, amici, talia bona, ut perpetuum servatis gaudium.

Saturday, 18 November 2017

Thursday, 16 November 2017

Ambitio inanis

Mens: Quodiversus, debes tractatum scribere de legibus Solonis, cum velis magistram praeclaram prudentemque delectare sententiis tuis.

Cor: Vah! Immo bibendum est. Facile enim petitur taberna, quae haud procul ab universitate invenitur, in qua potiones variae - omnes tamen sapidissimae - praebentur tibi sitienti.

Animum: Cur amatus meus me non amat?

Corpus: Fatigor equidem maxime, quam ob rem vehementer cupio domum redire. Quid hic moraris? Nonne satis hodie iam didicisti? Cui prodest tot studia, scholae, librique? Profecto enim nullo fructo unquam tui laboris fructa es.

Haec voces, lectores, versantur circum me, quapropter nec animum adicio negotiis nec otiose vivo; sicut animi isti miselli, qui in Purgatorio saepiuntur confiniis caeli atque inferni, semota non modo a maestitia sed etiam a laetitia dies dego plenos taedio, fastidio, angoreque. Scio enim me oportere tractatus plures scribere, attamen maxima inertia me premit, quam ob causam oculi tenebrosi  nullum verbum legunt, aures surdi consilia proba magistrorum non percipiunt, manusque pigrae calamum ne capiunt quidem, at immo petunt pocula, dum spernunt praecepta.

Nolo tamen diutius queri de meis aerumniis; si enim vellem (quod absit) omnia mala exponere, quae acciderent atque adhuc accidant mihi, fabulam conficerem perlongam. Credo tamen fontem miseriae meae iam inveni: timeo, ne videar mediocris. Hic metus me impellit ad facinora ridicula necnon improbissima facienda: amplector horas brevissimae mihi vitae paucissimas, ut ita dicam, et varia periculorum genera subire conor, ne sodales post mortem obliviscantur mei. Dicitur C. Caesarem, cum vidisset signum Alexandri Magni, lacrimavisse: quamquam enim Alexander adulescens vicerat populos mundi, iuvenis Caesar ne unum triumphum quidem egerat.

Ego autem non modo fortitudinem Alexandri video, sed etiam elegantiam Erasmi, virtutem Augustini, potestatemque Caroli Magni: quae exempla me cruciant, nam infirmitatem meam moleste fero, et volo facta magnorum virorum (optimarum feminarumque) memorabilia aequare. Mihi tamen, ut Cicero dixit de Scipione, 'ambitio maior est, vita vero tristior'. Disco, ut liceat mihi docere; docebo, ut maxima bona praebeam dicipulis. Unde tamen venient dominium, regnum, imperiumque mihi? Unde thesaurae aureae, gazae conspicuae, et gemmae sine pretio pretiosae? Unde amor, amicitia, necnon caritas? Tantum cupidinis habeo, quantum sufficit reginae; indigeo tamen auctoritate ad vota implenda.

Monday, 13 November 2017

Resurgam

Volo sententias non modo pulchras sed etiam acutas effingere, sed maxime fatigor, quamquam ne unum vini poculum quidem hodie bibi. Nescio cur excruciar tanto dolore cum mentis tum corporis, quanto Psyche gravatus est, postquam carissimus Cupido eam reliquit lacrimantem filioque gravidam. Magistra litterarum graecarum benignissima mihi voluit suam tesseram dedere ad comoediam in theatro spectandam, angor tamen animi coegit, ne acciperem donum hoc.

Nunc igitur domi sedeo amphorasque plures aquae bibo, cum non liceat mihi vinum tangere, nedum sumere: vidi enim in speculo corpus meum lineis rubris esse maculatum. Insuper scio oculos meos olim claros pulchrosque fuisse, nunc vero plenos tristitiae madidosque lympha noxia. Dicitur, nisi fallor, mentem haud posse valere nisi in corpore sano; cum ergo aegrotem, minime mirandum est me facultatem bene scribendi legendique iam perdidisse. Spero nihilominus fore ut mox reveniant ad me amor linguarum (id est litterarum, non linguarum hominum quibus basior!), studium discendi, appetitusque scientiae.

Quamquam turbatum mihi est animum talibus aerumniis, fateor tamen me gaudere, quod mater mea suavissima mox veniat Londinium ut mecum nonnullos per dies habitet. Insuper die secundo ante kal. Nov. iter faciam ad quandam urbem provinciae Germaniae, ubi orationem una cum praeceptore summa sapientia prudentiaque praedito recitem coram pluribus discipulis magistrisque. Ne mentiar, maxime etiam timeo ne adeo vires deficiant mihi contionanti, ut verborum dicendorum obliviscar. Ceterum metuo ne opprimant me pavor, conturbatio, formidoque. Credo autem praeceptorem illum, quem magnopere admiror, me esse adiuturum; iam percepi benignitatem munificentiamque eius.

Quid, amici, plura? Sicut gubernator navis, in excelsa puppe maneo, ubi videri possunt bona futura; infeliciter vero tempestates nunc undas excitant saevas, quae navem conantur motibus maris repentinis frangere. Caelum pendet super caput meum, et aquae undique ruunt in me frigidae atque etiam paene gelidae, attamen ferveo calore ardentis febris, necnon caligo opaca me amplectitur peralbis membris. Gaviae volant raucisonae summo in aethere, clamantque faucibus apertissimis: "Cedi, puella, cedi!" Ambulans autem super aquam, imbuta robore ac fortitudine, sic respondeo illis:

"Numquam cedam doloribus, tormentis, calamitatibusque vitae crudelissimae, quam dii malevolentes mihi dederunt. Immo pugnandum est mihi usque ad supremum diem; summis viribus conabor superare impedimenta naturae. Flebilis videor atque imbellis, sed cor plenum animositate mihi est. Cavetote, gaviae mundi; resurgam."

Friday, 10 November 2017

Curiosa et afflictionibus plena

Abaelardus opus scripsit nomine "Sic et Non" praeclarissimum, in quo et quaestiones et responsa lectoribus praebuit de natura dei, peccatis variis, veritateque fidei Catholici. Si autem oporteret me opus scribere de mea vita, certe eligerem titulum "Non et Non", quaestiones enim plures habeo quam responsa. Volo, ut exemplum dem, scire curnam amicus meus mortem sibi anno praeterito consciverit. Iam multa verba effundi meis in commentariis de morte improvisa immaturaque eius, nec in animo habeo hodie super hac re disserere, attamen cor mihi dolet ac semper, credo, dolebit, cum nesciam quam ob rem tenebras petiverit illas, unde nemo revertitur.

Cras ibunt parentes mei in templum ut pro animo defunctae aviae orent. Avia, carissima mihi, semper tacita laetitia ineffabili; curnam me relinquisti solam in hoc orbe terrarum saevissimo, plenum aerumnarum calamitatumque? Mater patris mei fuisti, sed etiam lux mihi; in somniis persaepe calorem fervidae tuae dextrae sentio fulgoremque specto tuorum oculorum, dum iaceo tuo in gremio. Carissima femina, bona matercula mea, ubi nunc manes? Dicerem, si liceret mihi ita balbutire, me heri comedisse tuccetum perquam sapidissimum a te summa cum cura paratum. Scio tamen - ratio enim me cogit verum fateri - nulla pars tui corporis relicta est in hac terra praeter ossa alba. Quare debent aviae nostrae, lectores, mori? Qui deus est tam saevus, tam crudelis, tam, inquam, ferreus, ut auferat nobis feminae cum virtutibus omnibus praeditae tum benignae?

Ecce quaestiones variae, ad quas nemo scit respondere. Cur cotidie lacrimo? Quae sunt causae, cur ille, quem vehementissime amo, me ne diligat quidem? Quantum dolorem possunt animi hominum pati? Quare cruciant fata mortales, et unde mala omnia, pravitas, invidiaque? Deum precor unicum, ac si adsis, gubernator mundi, da mihi, quaeso, tuum auxilium. Ut enim dicitur, pater omnipotens, numquam sines liberos tuos perire: cur igitur me iam relinquisti? Sola sum, nullum amicum in toto mundo habeo. Avia me relinquit, et amicus mortuus, atque etiam Claudia, quae antea fuit mihi magnum solacium.

Dixit Abaelardus ipse, nisi fallor, scripturam esse maximam veritatem verbis expositam humillimis. Intellego tamen nullam veritatem esse in scripturis praeter fabulam illam verissimam Iobis. Qui bonus diu fruebatur fructibus virtutis, sed Deus omnia ei abstulit, et filios et filias et uxorem et pecudes et pecuniam et valetudinem. Iob non questus est; iudicium Dei accepit aequo animo. Ego autem non modo queror sed etiam lamentor. Lamentor, saeve Deus, aviam meam iniuste ereptam, amicum immature defunctum, amoremque infaustum, nefandum, noxiumque. Ubi est remissio meae doloris? Ubi absolutio peccatum? Ubi liberatio animi catenis vinculisque stricti?

Ubi mihi spes?

Thursday, 9 November 2017

µέλαινα χολή

Nunc in bibliotheca sedeo, in qua congregare solent discipuli discipulaeque litterarum antiquarum. Libros legit pulchra puella, cui sunt comae flavae. Loquuntur vir procero corpore praeditus cum femina quaedam; calumniant magistram eorum, quae - ut saltem videntur iis - taedio audientes afficere solet. Iuxta me invenitur mulier gracilis gemmis falsis ornata, quae nec legit nec loquitur, at immo silens aspicit gremium suum. Nonnumquam levat oculos ad fenestram aspicitque raedas currusque, qui praetereunt nostram universitatem. Arbores virides magnaeque etiam possunt conspici ante ianuam bibliothecae, atque ibi stant pauci amici, qui fumum nicotianae herbae inhalant summo cum gaudio.

His in commentariis vobis narro omnia, quae circum me scribentem viderim, nescio enim quibus de rebus me oportere sententias exarare; mens tacita, torpens, tranquillaque verba nequit proferre idonea. Heri, nisi fallor, non modo cerevisiae sed etiam aquae vitae pocula permulta exhausi, quam ob rem hodie fatigor nec impetum scribendi, ut ita dicam, in animo excitare queo, quamquam summis viribus conor animum intendere ad litteras.

Heri Romanum vidi  - nec placet mihi totum nostrum colloquium hic exponere, nuper enim didici eum scire latine legere, nec dubium est quin facile inveniatur haec pagina. Scitis, lectores, me antea dixisse nullus amor inter nos posse oriri, attamen nunc nescio utrum verum dixerim necne; etiam cum haud pulcher sit, tamen satis venustus videtur, necnon blandus, et profecto benignus. Eum certe, ne mentiar, magis amo, sed nihilominus me minime decet amorem nefandum nutrire meo in sinu. Ut dicebat semper avia mea: 'Noli saevos saepire serpentes tuis in aedibus, qui sine dubio te veneno taetro inficiant.'

Ego tamen, cum ratio desit mihi flammaeque mei cordis innatae crescunt, non modo iam oblita sum consiliorum bonorum aviae carissimae, sed vehor vesania mea usque ad calamitatem; quod sentio fieri, nec autem obtempero menti: quemadmodum undae pelagi altissimae in perpetuum in litora mundi ruunt, ita ferunt me nolentem cogitationes, libidines, temptationesque furore horribili ut ossa frangantur scopulis, caro laceretur rupibus, osque meum secetur conchis duris: aquae sanguine tinctae fluunt et corpus ictibus caesum tegunt.