Monday, 16 October 2017

Mundus totus est scaena

Negotium me oppressit. Me oportet et capitulum libri de legibus universitatum medii aevi scribere et graecas litteras discere necnon akkadicas et latinas scribere sententias et tractatum exarare de carminibus Homeri Hesiodique et anglice nonnulla capitula de rebus gestis latine scripta reddere et opusculum una cum magistro de stigmatibus perficere - vel potius 'incipere' dicam, cum verba mea ne excogitata quidem, nedum scripta, sint: sentio me esse deprehensam turbine ventus ferocissimi, ex quo fugere non licet; dum queror, plura munera accipio, pluresque litteras, quae ruunt in me dolentem ac pugnantem sub pondere librorum legendorum.

Nolo tamen diutius lamentationibus meis vos taedio cruciare, quam ob rem pergam ad laetiora; scribendum videtur mihi omnibus de viris, quos amo aut amavi. Faciam igitur recensionem amatorum. Credo me adhuc T. amare, non autem concupisco eum; immo vero eum velut fratrem diligo. Quod ad 'eum' attinet - cuius nomen nefas est nuntiare - doleo, cum nunc maxime procul a me vivat, sed etiam gaudeo, quod sentio me esse liberatam cogitationibus invitissimis, quae me antea torquebant. Fortasse igitur discussus eius bonus fuit mihi. Romanum nonnumquam in bibliotheca legentem discentemque video, quem nec amo nec odi, cum nec mihi placeat nec noceat.

Nescio quid his diebus faciat M. nec velim facta eius cognoscere. Etiam oblita sum Caroli gallici, cuius mater est comitissa (licet Belgica), paterque argentarius dives. Amicus alter, quem P. appello meis in commentariis, qui et amicam habere volebat et varias puellas seducere, expulsus ex universitate coactus est in patriam reverti. K adhuc habitat cum monachis suo in coenobio, nec puto me rursus hac in vita esse visuram eum, qui quondam fuit peritissimus discipulus, suavissimus amicus, lepidissimusque adulescentulus. Nonnumquam amici mihi litteras mittunt dicuntque Germanicum novum carmen edidisse, quae libenter audio, in musica ipsa enim quaedam dulcedo me delectat.

Puto me praetermisisse nonnullos, sed iam satis de hac re scripsi, ut saltem iudico; veniunt enim pueri, et discedunt raptim, ut minime possim omnium recordari corporum, vocum, facierumque: in somnis unum aut alterum video, sed vigilans ne nomen eorum quidem teneo in animo. Videtur nos mortales esse omnes histriones, qui currunt citissime in theatrum vitae, ubi vehementissime ab spectantibus plauduntur, at denique post breve temporis spatium in auras diffugiunt, nec amplius conspici possunt.

Saturday, 14 October 2017

Arx excelsa

Heri ne unum poculum vini quidem bibi! Maxime laetor, didici enim me non oportere cotidie bibere; immo sine vino melius valeo. Quamquam aegroto fervidaque febris me invadit, sentio tamen animum meum minus esse obscurum et, ut ita dicam, ponderosum: sicut in caelo sine nubibus, volitant in mente purae cogitationes pinnis aureis, micatque fulgore cor meum liberatum ebrietate. Colores aspicio mundi, virides campos, vias nigras, necnon album solis lumen, quod repit per aethera sistitque prae fenetris aedium. Paginae etiam libri, quos manibus tractor, candidiores videntur quam antea fuerunt; lego litteras venustas atrasque, verba facilius intellego, et spes nova oritur ex affectuum suavitate.

Spero me numquam iterum esse bibituram, sed satis scio me vivere in daemonium pessimorum potestate, qui mox me rursum ad pocula cogant. Sussurant enim voce mellifluo iuxtra aures mihi, "bibe bibe bibe" dicentes; et quamquam curro huc atque illuc, nequeo fugere ab eorum manibus. Me sibi trahant suadentes peccata, et turbidus animus mihi mandata mala sequitur sine haesitatione, nequeo enim - vel etiam nolo - resistere temptationibus exemplumque imitari Christi, quem Satanas ipse non potuit adlicere ad vecordiam. Esuriens enim panem vidit beneolentem, et tamen abstinuit, sitiens aquam repudiavit inimicam. Respuit gloriam terrenam ut adipisceretur aeternam civitatem Dei. 

Ex meis verbis plane videtis, lectores, mihi maxime placere opus S. Augustini de civitate illa aeterna, in qua non est vinum, sed veritas; non ebrietas, sed elemosina; non morbus, sed maiestas. Quamquam igitur in haec vita crucior tantis malis, quae et animum debilitant et corpus, credo tamen me mox - quam enim breve est nostrum temporis spatium in hoc orbe terrarum! - una cum omnibus hominibus esse visuram verum gaudium, quod aeternum est, nec secum ullum affert vitium. 'Omnibus' dixi, puto enim si Deus sit, non dividat populos gentesque; omnes et boni et mali, et Christiani et Iudaei, sub sole misericordiae laetabuntur summa in pace. Ex eodem vitae fonte non rivales sed amici gignentur, qui caelestium paradisum implebunt carminibus dulcissimis: ibi non audientur voces daemonium, 'Bibe bibe bibe', sed angelorum: 'Ama, ama, ama.' 

Quippe amabo cum Deum tum me ipsam, nec ullum vini poculum sumam, non modo quia vinum non erit in civitate Dei, sed quia quietem adipisci potero sine veneni auxilio. Habebo cubiculum magnum in nubibus, circum quod ponam bibliotheca mea, et circum bibliothecam hortum pulcherrimum ac floribus consertum: quae arx aurea nec turribus nec muris defendetur, nulli enim erunt latrones nequissimi: mali reddentur boni, bonique optimi, et optimi - quis vero est optimus mortalis? - magis optimi, si fieri possit: at potest, inquam, fieri, nam omnipotens est Deus, qui regit animos viventium mortuorumque corpora resuscitat nunc atque in aeternum. 

Thursday, 12 October 2017

Pauperrima puella

Hodie ad librariam tabernam ivi et elegi opus de lingua accadica, iam diu enim volo hunc sermonem discere. Cum autem conatus esset tabernarius mea tabella (anglice credit card) uti, dixit mihi se nullam pecuniam accepisse. 'Quid?' rogavi, 'Nonne accipis tabellas?'

'Accipio,' inquit, 'non autem tuam. Vide, non licet mihi pecuniam ex hac tabella sumere.'

'Ignosce mihi. Nunc eo ad argentariam ut nummos accipiam, quibus queo librum emere.' In argentaria vero certior facta sum mihi esse nullam pecuniam - ne unum nummum quidem - quam ob causam commota sum valde. Continuo patrem appellavi, cui - ut verum dicam - haec repentina calamitas haud placebat, at nihilominus pollicitus est mihi se quam citissime esse missuram ad me pecuniam. Statim igitur arcessivit argentarium suum, ut me adiuvaret, argentarius autem negavit hoc fieri posse, cum argentaria esset iam clausa.

Hic igitur sedeo omnium pauperrima mulierum. Feliciter magnam cibi copiam domi habeo, et soleo ambulare ad universitatem, non curru tramineve vehi; itaque pecunia nunc minime indigeo, et - nisi quid praeter spem accidat - a patre auxilium aequo animo exspecto. Fortasse debebo ita vivere usque ad diem Lunae, argentarii enim nullum negotium faciunt diebus Saturnis Solisque. Panem comedam, domi manebo, librosque legam: haec voluptates enim facile adipiscuntur sine pecunia. Duae tantum amphorae vini mihi sunt, quam ob causam debebo moderate bibere, ne relinquar sicca in solitudine, ut ita dicam.

Fortasse requiritis (et recte!) curnam pecunia mihi desit. Pater enim nonnullis ante diebus mihi dedit sacculum nummorum plenum, sed opes maxima temeritate prodegi libros vetustos comparando. Minime igitur me decet, ut saltem opinor, de paupertate queri: pecunia necnon tranquillate animi fruebar, nunc vero nihil restat mihi praeter codices pulcherrimos angoremque mentis, timeo enim ne quid mali mihi inopinanti accidat. Omnia caduca videntur, cum nullam pecuniam habeam mecum; sentio mundum ipsum esse hostilem. Quapropter vos, lectores, precor ut oratis pro me: enses paupertatis mihi imminet, gladium egestatis, telumque necessitatis. Me maxime paenitet factorum.

Tuesday, 10 October 2017

Cur vinum bibo?

Hodie casu cecidit mensa parva, in qua erat lagoena vini rubri sapidissimique, quam ob rem sparsum est pavimentum atrii latice colorato; vinum effusum est sub meis pedibus, quemadmodum fontes sanguinis Troianos per campos aevo illo aureo fluxerant. Etiam est fractum poculum pulchrum vitreum, ex quo bibere soleo; ex qua calamitate didici me non decere tantum vini bibere, quantum, ut verum dicam, sufficiat omnibus misellis militibus, qui - proeliis pro Helena pugnatis - nunc iacent sub terra aridissima. Debeo igitur minus vini bibere, ut plus mihi valeant ratio, animum, mensque. Discendum est, non bibendum...attamen cum dolores ineffabiles surgant e medullis, nihil magis cupio quam poculum plenum veneni; et quoniam non licet mihi venenum bibere, vinum - quod etiam est noxium - libenter sumo.

Ut videtis, lectores, satis scio quam perniciosa sit illa pestis, quam cotidie ex amphoris in pocula effundimus, atque ex poculis accipimus apertis faucibus. Nolo his in commentariis verbis uti Senecae minoris, cum magis placeat mihi propria verba fingere ad peccatum meum exponendum, attamen recte videtur enumeravisse mala vini. Quo sumpto, mens tardescit, oculi natant in ore rubente, gliscit perturbatio animi, tremescuntque digiti: torpor oppressit membra, ratio redditur debilis infirmisque, necnon excitantur affectus: ira, lascivia, atque etiam tristitia sequuntur pocula repetita, et ipsa ebrietas crapulam horribilem parit. 

Cum igitur mala vini non modo intelligam sed etiam latine describere possim, curnam paene cotidie innumerabilia pocula exhaurio? Nonne taedet me tanta ac talia mala pati? Certe taedet, sed etiam quoddam remedii genus est vinum, sine quo nequeo obdormire, quiescere, vel etiam pacem - licet modicam, licet magno damno consecutam, licet fugacem - attingere. Bibo, ne crucient me anxietas angoresque animi, sed etiam crucior, nam nimis bibo et aegre valeo. Morbida quaedam vis me impellit ad bibendum, quae consuetudo affert morbos graves mihi. Ex imo corde volo finem bibendi facere, sed manus mandatis mentis minime oboediunt, at immo tangunt amphoras, tollunt poculum in os, necnon petunt etiam atque etiam venenum mihi periculosum.

Existimo tamen me mentiri, manus enim non sunt culpandae, sed libidines effrenatae saevaeque, quae ratione non temperantur mea. Duplex quidem, ut scripsit Cicero, est vis animorum atque natura; quarum una in appetitu invenitur, atque altera in ratione. Sed patet utramque vim mei animi esse in appetitu neque reperiri in profundis mentis locis ullam vim rationis, quae me sitientem possit deducere de poculis ad libros. Quo tandem vertendum'st mihi? Omnes viae insidiis struuntur. Si igitur habeatis, lectores, honesta salubriaque consilia ad sobrie vivendum, scribite ad me, precor, ne diutius in laqueo tenear. 

Sunday, 8 October 2017

Iniuria perpetua

Hodie fabulam Antonii Burgess perlegi de Christophoro Marlowe, scriptore sui saeculi egregissimo - credo enim eum lepidiorem quam Guilielmum Shakespeare fuisse - qui infeliciter (sic semper optimis!) immaturae morti obivit. Cuius libri titulus est 'Homo mortuus in Deptford'; nolo finem fabulae hic proferre, cum fortasse velitis opus legere, attamen opinor omnes iam scire Marlowe esse ferro necatum in quadam taberna...nec mirum, cum solebat pugnare suosque inimicos ad iram excitare.

Vir ille summo ingenio praeditus semper versabatur in periculis, cum esset non modo scriptor sed etiam spectator. Ceterum malebat voluptates Veneris cum viris petere quam feminis; quamquam nunc scimus hanc praepositionem non esse malam, at immo naturalem felicemque, homines inscientes istius aetatis credebant hoc amoris genus esse improbum, falsum, necnon impium. Patet tamen eorum odium non ortum esse ratione cogitationeve sed stultitia summa, nam nullum bonum in hoc orbe terrarum innocentius amore est: nullum itaque amorem exprobrare debemus.

Quod ad amorem attinet, hodie maxima tristitia cor meum implevit, quoniam certior facta sum me magis eum amare, quam ille me amat: maximus dolor, ut saltem credo, ex tali iniquitate nascitur. Peto eum, et nescit me petere; appello eum, et voces aliarum feminarum malit audire. Etiam si nuda coram illo viro staret, vestimentis detractis, haud animum ad me adiceret at immo statim discederet in amplexum alterius mulieris (forsitan etiam me formosioris). O iniustam Fortunam! Aggregatum amorem habeo meo in animo, quem volo amato homini dare, ille autem nolit hoc donum diligenter ac diu paratum accipere.

Sed haec hactenus. Possem, si ita placeret mihi, diutius queri de hac re, quippe enim videtur me in paene omnibus commentariis similia verba exponere. Ne igitur videar vos afficere taedio velle, ad alia pergam. Heri in somniis tetigi meum catulum album; oscula dedi bestiolae carissimae, ut solebam, credidique canem fidelem super lectum iuxta me requievisse. Eius vellera digitis mulsi audivique latrantem meam deliciam; nomine animal vocavi, quod continuo mea in bracchia exsiluit gaudens. Ubi vero experrecta sum, frigore stupefacta, extemplo recordata sum catulum non adhuc esse mecum, atque oppressa desiderio nequivi somnium rursus capere.

Friday, 6 October 2017

Ardui labores

Hodie ad universitatem ivi ut graecam linguam discerem magistra praeclara huius semonis docente. Legimus orationem Lysiae vigesimam quartam pro quodam infelicissimo sene, qui reus habebatur acceptae iniuste pecuniae. Didici ex magistra Graecos rhetores non suas orationes coram iudicibus legisse, at immo tradidisse scripta verba reis, qui se ipsos in foro defendebant orationes recitando. Qui mos si esset noster, libenter audirem forenses orationes; fingite, lectores, mente ac cogitatione vestra OJ Simpson (ut exemplum dem) apologiam reddentem pro sua vita sine auxilio patroni.

Conor nunc, quiescens in atrio meam iuxta bibliothecam, quicquid heri fecerim exponere, sed magister meus, pro quo laboro, me flagitat fontibus litterarum, ut ita dicam, quibus mergor, quam ob causam minime possum animum adicere sententiis, quas exarare vobisque legentibus praebere maxime cupio. Sic semper laborantibus; quamquam autem de munere saepe queror, sequor tamen pro mea parte mandata magistri, cum summam admirationem erga eum meo in corde teneo. Et suavis, et sapiens; et pulcher, et prudens; et bonus, et benignus est.

Alter magister - qui etiam, ut patet, est praeditus summa benignitate - mihi hodie monstravit compendium verborum latinorum anglicorumque. En vobis situs interretialis, qui omnibus discipulis videtur fore usui: https://www.latinitium.com/smithhall. Fateor me non solere talia compendia legere, quoniam magnam verborum copiam (videorne mentiri?) memoriae mandavi ac cotidie nova vocabula disco, attamen nonnumquam facultas loquendi scribendive mihi deest. Quod cum accidat, necesse est mihi - etiam cum sciam me oportere in mente vocabula tenere - grammaticorum opera consulere; compendia certatim peto, quemadmodum Romani conturbati petebant Sybillinos libros.

Ah. Quid plura? Fatigor, et quod peius est, nox perfrigida est. Tremesco nec amplius scribere volo, quamquam pectus adhuc plenum videtur sententiarum de amore, amicitia, angoreque animi; litteras non modo ab illo, quem amo, accepi, sed etiam a Claudia pulcherrima, quae nunc discit artem mechanicam quodam in collegio, quod in C.F.A. invenitur, de quibus rebus maxime placeret mihi narrare, nisi iam bibissem tres cerevisiae lagoenas. Valete igitur, sodales latineloquentes, valete et me dolentem amate!

Wednesday, 4 October 2017

Litterae Petri

Tremesco, nec scio utrum gaudendum sit mihi an maerendum. Litteras maxime benignas a Petro accepi, qui me puellulam docebat linguam gallicam, cuiusque partem epistulae his in commentariis reddo vobis latine: "Chère, Cara, Lieber (nomen meum): Osculor te...Tempus trivimus in meridiana regione Hispaniae, quae Andalusia vocatur, ubi invenimus vestigia non modo graecorum antiquorum sed etiam araborum. Spero fore ut hic annus (secundus, quem ages in Britannia) sit tibi faustus." Imaginem quoque misit mihi in qua est poeta summo ingenio praeditus, ille Hispanicus vates, cui autem vita brevis fuit. Videtur mihi primus scriptorum, optimus hominum, maximusque heroum: Fredericus García Lorca.

Petri verba valde placerunt mihi; quibus lectis confestim incepi responsum ad magistrum scribere de mea vita studiisque litterarum. Eum quoque certiorem feci de amoribus meis, praesertim cum nunc amore pravo opprimer necnon illicito, de quo ad alios amicos nequeo scribere, quoniam maxime timeo, ne amatus sciat quantae sint concupiscentia ac libido mei cordis. Ceterum tacendum est de hac re nam satis scio eum me non diligere, atque etiam si me amaret, haud liceret mihi amorem fateri...meus mundus, ut ita dicam, ob hunc infelicissimum amorem totus evertitur.

Iam oblita sum T. ac Hibernici; si essent ii prae domum meam, si pulsarent ianuam, eos ne animadverterem quidem. Totum cor in unum se contrahit, id est in unum virum, vel potius in imaginem unius viri, beatissimi, sapientissimi, eloquentissimi, sed nefas est eum tam vehementer cupere, cum hic amor - quoties, lectores, easdem sententias repetam? - non possit deo volente oriri, cum abstinendum sit mihi, cum ordo caelestis ac terretris mortales vetet sic peccare: videor, amici, balbutire, sicut infans vocabula prima discens. Iam omnium aliorum, inquam, oblita sum; etiam si esset mea in potestate Germanicum revocare ad thalamum, eum haud vocarem. Mallem - O omissam pudicitiam! - omnes meae vitae dies agere sola quam hunc virum, quem nunc toto corde amo, repudiare atque alterum eligere mihi.

Ut vero supra demonstravi, amor noster (vel potius 'meus' dicam, cum certe me non amet) non potest stare. Quid igitur faciam? Responsum Petri exspecto, ne diutius conturber animo, corde, menteque. Corpus uritur flammis infernalibus, sulphureis, necnon acerbis; sedeo in turba hominum et neminem aspicio praeter eum, qui me cruciat et vigilantem et dormientem, et moventem et quiescentem, et sperantem et lacrimantem. Vecordia liberatur rationis catenis ac ruit in beatitudinem mei animi, qui nefandis cogitationibus in diversum scinditur.