Monday, 21 August 2017

Ceterum censeo Casanovam esse cupiendum

Infeliciter nequivi defectum solis videre, quoniam in Britannia habito; insuper totum diem egi in thalamo, non ob voluptatem sed propter infirmitatem corporis. Laborabam enim pessimo morbo, qui me cruciabat dolore ventri alvique profluviis; fatigabar valde at difficile erat quietem - quamvis brevem - capere. Medicus miseratus est mei, quam ob rem mihi dedit multa genera remediorum; quibus sumptis, fateor me nunc melius valere.

Minime tamen volebam otiose tempus terere cum super lectum iacerem; immo opiniones meas misi commilitionibus de arte palaeographica epistulasque magistrorum legi latinis de litteris. Plures sententias etiam scripsi de vita Iacobi Casanovae (scio nonnullos cognomen ei dedisse latinum 'Chassanaeus', quod vero ridiculissimum videtur mihi), nuper enim legi primam partem magni eius operis de puellis seducendis. Quem scriptorem cum odi tum admiror; odi eum, nam gravissime contemnebat, laedebat, necnon parvi aestimabat muliebrem sexum. Nequeo tamen me retinere, quin talem virum - vel potius 'principem virorum' dicam - cognoscere amareque velim.

Velut gallus inter gallinas superbissime per totas terras Europaeas incedebat, nec poterant duces, milites, sacerdotesque eum cogere ut desineret feminas polluere adulteriis pulchras. Ceterum censeo Casanovam esse amandum, quia cum graece tum latine sciebat saepeque suo in libro utebatur sententiis maiorum. Erat igitur eruditus, eloquens, elegansque: quae mulier potest ei resistere, praesertim cum laudare allicereque solebat puellas blandissimis verbis? Et dives et doctus videbatur; si eius in saeculo essem nata, certe post eum currerem. Ut autem iudico, etiam si ita esset, ille fastidiosus vir minime me humilem diligeret, sed nihilominus pro mea parte conarer ut eum catenis vincirem Veneris.

His lectis, profecto dicitis: 'Vah, puellula, cur istum nugatorem amas? Melius est fidelem amatorem eligere, qui adeo te diligit ut spernat alias feminas.' Non dubium est quin hoc consilium sanum bonumque sit; nihilominus malo mala māla manducare, ut ita dicam. Fructus interdictus sapidissimus est; dapes licitae multo minus mihi gustanti placet. Itaque mihi date, dii boni, meum Iacobum Casanovam, ac praebete mihi aleatores, nequissimos, scortatoresque. Volo aliquem cognoscere, qui scit desipere, qui intelligit quid sit vivere, qui me ducet e bibliothecis tenebrosis in libidinosam amentiam.

Saturday, 19 August 2017

Cur discipulae magistros suos amant?

Opinor me verum fateri cum dico discipulas persaepe amare magistros suos. Fortasse discipuli etiam amorem nutriunt cordibus in suis erga magistras; sed nolo de hac re scribere, cum nescio quid pueri censeant quidve illis maxime placeat. Nihilominus licet mihi, ut saltem credo, de affectibus discipularum verba exponere, cum ipsa sim puella; insuper multa tradita sunt nobis exempla. Quorum praeclarissimum proferam: Heloisa adeo diligebat suam praeceptorem Petrum ut intraret coenobium, cum certior facta esset eum fuisse emasculatum. Alterum dem exemplum: doctissima divitissimaque mulier gallica, Emilia du Chatelet, cum ab philosopho Voltaire artem arithmeticam discebat tum artem amatoriam.

Quod ad me attinet, numquam amavi - id est tetigi - meos magistros; ut autem verum dicam, nonnullos concupiscebam tacensque spectabam atque etiam sperabam amorem inter nos quandolibet esse nasciturum; in somniis eos videbam, in scholis verba eorum audiebam, in solitudine ad eos clamabam: saepe, ut plane ex his sententiis videtur, cruciabar infausta libidine fallicibusque animi imaginibus. Hodie igitur volo causas huius rei legentibus vobis praebere, ut intellegamus curnam concipiant discipulae amorem erga magistros. 

Ne longa sim, censeo discipulas haud scire discernere amorem ab admiratione. Magistri recte admirantur, cum doceant ineruditas puellulas scientia, mentes impleant rudes necdum formatas, et consilia sana, bona, veraque turbatis dent adolescentibus. Ceterum discipulae facile alliciuntur, cum corpora earum (vel potius 'nostra' dicam) saturentur cupiditatibus insanissimis appetitibusque iuvenum immoderatis. Persaepe etiam credunt se invenisse 'unicum amatorem', cum immaturis discipulis plus libidinis sit quam sapientiae. 

Quibus de causis solet quaedam vis animi in puellarum pectoribus gigni, quae puellas infelices decipit, quae etiam - quod non potest fieri -  se a magistris amatas fingere eas cogit. Sane igitur discipulas exhortor, ne susurribus mendacii iudicii temptentur ad magistros petendos, hoc enim genus amoris cum illicitum tum immundum est. Et leges rerum publicam et natura hominum vetant amorem inter magistros discipulasque cresci: quapropter vos, infelices puellae, precor ut deponatis figmenta immoderati amoris nocentia. Magis nos decet mandata praeceptorum sequi ut augeamus  scientiam rerum omnium nostram, nec debemus animum adicere libidinibus fatuis, quae secum nihil praeter tristitiam, maestitiam, luctumque afferunt. 

Thursday, 17 August 2017

Tredecim

Nonnullae gentes credunt numerum tredecim esse infelicem; Sinienses vero oderunt numerum quattor, nam sonus huius verbi similis atque 'mors' est. Nec mea refert utrum XIII an IV magis timeatis; equidem puto XIII tristissimum esse numerum, cum certior facta sim XIII mortuos esse Hispanicos in urbe Barcinonensi. Cuius calamitatis causae nunc vehementissime ab omnibus quaeruntur, at iam scio rationem crudelitatis veram. Trucidator iste nullam ob fidem religionemve necavit innocentes, sed nefas tantum fecit propter odium insatiable, inhumanum, ineffabileque. Nemo enim, qui in Deum credit, potest creationem sanctam adeo spernere ut homines occidat.

Infeliciter sunt multi, qui certe - quod deo adiuvante desit! - ob factum unius nequissimi condemnabunt totas gentes; sunt etiam plures, qui nunc metuunt leta futura nec audebunt hac aestate ora pulcherrimae terrae, quae Hispania vocatur, petere: quibus 'Nolite timere' dico. Nequeo tantum scelus vel etiam memoriam tanti sceleris delere, etiam cum hoc profecto facerem, si facultas esset mihi; quippe maereo, quod nonnulli parvuli hodie cladem, sanguinem, mortemque viderunt. Nihilominus vos, lectores, ex imo corde exhortor ne odium alienorum concipiatis. Improbi cupiunt terrorem multitudini inferre laetitiamque cordibus depellere; debemus igitur summis viribus resistere malis malorum hominum conatibus. Vivamus atque amemus, hoc enim unico modo poterimus superare pacis inimicos. 

Tredecim hodie mortui sunt, quos spero nunc requiescere in pace, dormientes in amplexibus angelorum, iacentes in Dei regia omnipotentis. Alii hac vespera a medicis in noscomio sanantur, cum saucii, vulnerati, laceratique sint; quorum propinqui cruciantur angore animi necnon sollicitudine. Hispania tota, plena curarum ac lacrimarum, tremens condolet civibus Barcinonensibus. Gravatur etiam summis doloribus populus Britannicus; omnes quidem mortales una voce amissos lugent, una corde maestitiam sentiunt, una mente nefas condemnant. Hi tredecim, qui ceciderunt nimis mature, qui iniustissime necati sunt, qui relinquunt in hoc mundo amatores, liberos, parentesque - hi tredecim petuntur et non reperiuntur; appellantur et non possunt respondere; arcessuntur atque infeliciter desunt semperque deerunt. 

Finem volo facere horum commentariorum sententiis plenis misericordiae sanctisque, quas spero a defunctis posse audi. Una igitur, quaeso, Deum oremus, ut contra vecordiam, malitiam, iramque pugnemus armis optimis - quae sunt amor, caritas, prudentiaque:

Requiem aeternum dona eis, Domine. 
Et lux perpetua luceat eis. 
Requiescant in pace.
Amen. 

Tuesday, 15 August 2017

Philippica

Caveant lectores: Noli litteras mittere ad illam nugatricem, consilium enim cepi delendi mendacia eius. Minime prodest, ut videtur, insanam obiurgare increpareque, attamen gratias vobis ago, quod estis conati me defendere ab iniuriis feminae maledicentis. Ne mentiar, me pudet esse mulierem, cum in hoc orbe terrarum vigescunt eiusdem homines sexus, quae nesciunt quid sit diserte et benigne loqui. Insuper maxime maereo, quod apud nos versatur talis barbara, cui haud placet lingua pulcherrima aeternaque latina. Nihilominus spero fore ut seiuncti ab amentibus furentibusque puellulis pergamus hunc colere sermonem, qui non invidiam at immo pacem, amicitiam, voluptatemque affert.

In animo autem habeo responsum breve scribere, ut alii nugatores sciant quanta vis, fortitudo, potestasque mihi sint. Nata sum sub signo tigris - secundum tabulas astrorum sineses - atque ut traditur, mulieres huius signi ferocissimae sunt. Nolite igitur iram meo in animo excitare; flammae cordis mei mox redundabunt ut uramini. Mea enim ira est crudelior tyranno, atrior Tartaro, periculosior diabolo, nec potest lacrimis nequissimorum exstingui; in perpetuum vos cruciet sine misericordia remediisve.

His auditis, si quis alius vult dicere me latine nescire, eum (aut eam) digito demonstrabo, quemadmodum mimus saeculo Augusti imperatoris digitum medium protendit ut spectatorem quendam faceret conspicuum; ex quo signo indignatio summa facile videbitur. Quippe minime me decet maledicentes odisse; odium meum melioribus servatur. Immo futuris nugatoribus nihil praeter fastidium, derisum, contemptumque dabo.

Fortasse vero, stulti stultaeque, haud placent vobis verba mea. Forsitan etiam dicatis sententias meas 'inepte exaratas' non posse intellegi. Proferam igitur locutionem Senecae maioris, oratoris summo ingenio, cuius de latinitate queri nemini quamvis docti licet. Dixit ille: Nihil non ausurus fuit qui se potuit occidere. Scitote, nugatores nugatricesque, me iam vidisse purgatorium; iam petivi ianuam Proserpinae, iam scio quid sit mori. Quapropter habeo mecum non modo vim amicorum vivorum, sed etiam vim mortuorum, qua vi etiam bellicosissimi milites conturbantur. Iam hoc dixi, at nunc iterum dicam:

Cavete tigrim!

Sunday, 13 August 2017

Semen tristitiae

Amici mei beate vivunt, sed domi sedeo (scio me nimis saepe de solitudine queri) exspectoque litteras ab iis. Quorum una est Penelope pulcherrima, carissima mihi, amicissima: nuper certior facta sum eam amatorem invenisse, quam ob rem gaudeo, at etiam sentio me esse seiunctam a turba hominum atque opinor me alienissimam videri. Venus meque allicit teneris risibus, Minerva vero me imbuit ambitione; haec me impellit ad legendum, scribendum, discendumque, dum illa me afficit libidinibus ingratissimis. Iuno hoc proelium cernit mea in mente ac maxime delectatur miserrimi conturbatione animi. Dum ad me scientiam traho, nec vires nec horae mihi restant ut currem amores post fugaces.

Haec omnia bene intellego; cur igitur summis in miseriis erro quaeroque lucem salutis meae? Haud quidem me decet tristitiam in sinu fovere, cum vita mihi est beatissima. Habito in medio urbis Londinii, haud procul a museo Britannico, et soleo in amoenissimis aedibus pernoctare, domino quorum pecuniam pater solvit ut possim 'gratis', ut ita dicam, optimo in vico vivere. Magistri credunt me esse bonam discipulam laudesque mihi cumulant; medicus sollertissimus me adiuvat ad dormiendum. 

Licet mihi vetustissimos libros latine scriptos petere emereque, ut ornem parvissimam meam bibliothecam; bene valeo, nullus morbus (praeter angorem animi) me sollicitat. Libera sum; mea in potestate est fidem eligere vel etiam Deum repudiare, nec me vetant leges huius rei publicae vestimenta pulchra gerere formamque exhibere corporis spectantibus. Quicquid peto, statim id mihi datur; nec cibo nec potu indigeo. 

Attamen maximae curae me opprimunt excitantque fata inimica terrorem. Neque possum plane dicere quidnam metuam; tantum percipio quoddam tristitiae semen meo in corde, quod producit fructos amaros acerbosque. Undique voces invidiosae malaeque cogitationes ruunt, quae me cruciant iam exanimatam vulneratamque. Ulcerata mens capitur retibus crudelissimis; nec scio quo pacto debeam vincula solvere animi valde turbati. Eradicandum est illud semen, semen odiosum, flagitiosum, atque etiam molestissimum, ex quo crescunt timores, irae, necnon lacrimae, sed remedium rimata sum nullum. 

Friday, 11 August 2017

Sic et non

Ut antea scripsi, parentes mei nullam fidem sequuntur, nec ullos in deos credunt. Numquam ad templum ecclesiamve eunt, nec me puellulam docebant orare numina. Cum autem multos per annos discerem in ludo catholico, certior facta sum Deum cum terras regnasse tum homines ex nihilo fecisse. Quamquam sacras scripturas lego scientiamque theologicam meam augere assidue conor, tamne paene numquam ecclesias intrare; saepius, ut verum dicam, sedeo in synagogis, cum multi amici mihi sint Iudaei.

Fortasse sum, ut nonnullis vestrum certe videor, pagana haereticave; forsitan etiam haud liceat mihi nomen usurpare Catholicae feminae. Attamen pro certo habeo Deum esse omnipotentem in caelo, qui misit suum unicum filium ut mortales doceret ad beate vivendum redimeretque humani generis peccata. Non autem credo Christum fuisse unicum Messian nostrum. Divinus certe fuit, necnon summa virtute praeditus; at videbimus, ut saltem credo, alterum dominum a patre Deo missum. Sed haec hactenus, si pergam, certe videar cum vesana tum delirans.

Insuper fateor me valde dissentire ab nonnullis Dei legibus. Ut exempla proferam, duco matrimonium iuste recteque contrahitur inter homines eiusdem sexus. Minime vetanda est fornicatio nedum masturbatio, nec necesse est nobis peccata sacerdotibus confiteri. Humanum enim est errare, quapropter haud debemus hominibus aliis patefacere facta nostra pessima. De nonnullis rebus in perpetuum est tacendum. Noli vero credere me omnino repudiare praecepta mandataque Dei sapientissimi. Ei saepe assentior; puto enim nos decere proximos diligere, egentes adiuvare, humilesque amare. Ceterum nos oportet in animis prudentiam, clementiam, misericordiamque fovere,  ut sanctiores reddamur - non quia volumus paradisum post mortem petere, sed quia haec unica est via ad vitam beatam, quae summum bonum videtur.

Nescio igitur utrum Catholica 'vera' sim, an pagana induta pelle fidelis (ut ita dicam). Nequeo responsum certum vobis lectoribus praebere. Nihilominus vos exhortor ne iudicia ecclesiae sine haesitatione dubiove sequamini. Sitis fideles, sic enim praemia aeterna merentur. Cavetote vero ne corpora cruciemini vestra castitate, ieiuniis, regulisve monachorum. Modus tenendus est omnibus in rebus, et praesertim in religione: cogitate semper, ne ab insipientibus fallamini.

Wednesday, 9 August 2017

Epistula ad homunculos

Liberi Americani, nisi fallor, solent ante diem nativitatis Christi epistulas ad sanctum Nicolaum (anglice Santa Claus) mittere ut munera postulent. Quamquam in C.F.A non habito, tamen volo dona ab isto Nicolao petere, cum nihil anno praeterito ab eo pigrissimo accepi. Etiam ex nonnullis fabellis didici Nicolaum sua in familia habere callidos homunculos, qui unicuique suum tribuunt. Attendite igitur, servi, ac mementote vota mea!

Primum volo, si fieri potest, magna bibliotheca, in qua omnia librorum genera inveniuntur, praesertim vero mihi libet opera latine scripta legere. Tacitus, ut certe scitis, cum homunculi sitis omniscientes, qui 'separant malos de medio iustorum' - maxime mihi placet; date mihi igitur plures codices earum sententiarum. Ceterum Christianam puellam decet animum advertere sacris scripturis, quam ob causam vos precor ut ponatis meos inter liberos et verbum Dei et cogitationes varias S. Augusti Thomaeque de theologicis rebus. Etiam amo opera Erasmi magistri magistrorum; itaque curate ut sint eius epistulae mea in bibliotheca. Nec debetis credere me esse avaram, cum tantam copiam librorum flagito; haud enim necesse est vobis Graecos libellos mihi praebere. Ut enim opinor, lingua latina longe elegantior, pulchrior, graviorque graeca est.

Quoque ex vobis postulo villam magnam in medio terrae Austriae, haud procul a Vindobona, quae mihi reginam esse omnium civitatum videtur. Fateor me iam diu velle in universitate Vinobonensi litteras humaniores discere. Insuper theodisce loquor, et soror meae matris ilico habitat; scio igitur quam placida beataque ibi sit vita. Nec villam parvam cupio sed magnam, vel potius 'maximam' scribam, prope quam hortus iacet vigescens nitensque candidissimis floribus. Sit etiam in medio horti lacus aquae purissimae, in quo possim natare piscarique.

Date mihi etiam, cum tam munificentes erga rapaces parvulos sitis, longissimum spatium vitae. Date cum aeternam iuventutem tum pulchritudinem summam, quam Venus ipsa non possit aequare. Date quoque, benigni homunculi, approbationem vulgi non incertam thesauramque auri atque argenti plenam. Praeter haec omnia, quae iam postulavi, donum optimum quaero, id est sapientia rerum cum mundalium tum caelestium; liceat mihi Fortunam superare conturbareque Fata.

Spero vos mea verba iam memoriae tradidisse. Finis anni diesque nativitatis Christi iam appetant; agite igitur, properate nunc, parate dona, quae vehementer exspecto. Anno proximo rursus vobis litteras mittam, cum cor humanum adeo vorax est ut numquam sentiat se satis nugarum habere.