Sunday, 30 July 2017

Mens verbis cassa

Ne mentiar, hodie cum stylum digitis cepi ut meos scriberem commentarios, nullam rem exponendam habebam in mente. Diu mecum cogitabam, nec potui materiam sententiarum invenire. Credo id mihi accidisse, nam his nuperrimis diebus nihil magni momenti feci; immo domi sedebam una cum matre aegrota, cui medicus iterum est petendus, tractatosque scribebam de rebus gestis Romanorum, cum magister sic mandavisset mihi. Hodie sententias composui de stigmatis pellis, quae hodie vocamus 'tattoos'; neque placet mihi plura de hac re vobis referre, cum iam totum diem egi legendo, discendo, scribendoque. Sed de qua re nunc verba colligere debeo? Nescio; itaque nullum consilium sequar, scribamque omnia, quae forsitan occurant mihi dubitanti.

Cum opus Lucretii legerem de rerum natura, adiectivum novum 'cassus -a -um' didici, quod sibi vult inianis vacuusve, ac casu ablativo utitur. Exempli gratia possumus ita loqui: 'Cor Theresiae May, ducis Anglorum, cassum clementia est', ista mulier enim nescit pauperes adiuvare, nec bene gubernat rem publicam. Immo vehementer lucrum petit ut fiat cum crudelior tum pecuniosior; quemadmodum latrones contra mores humanos saevire solent, furens despoliat opes Britanniae. Nec tantum hominibus, quos regnat, nocet - illa mihi videtur quoddam esse genus pestilentiae universam per Europam errantis.

Minime tamen me decet, ut saltem duco, plura memorare de hac bestia - quae adeo stultam inutilemque videtur ut nequaquam possim eam inter mulieres numerare. Scio enim feminas, quarum una ipsa sum, debere prudentes, benignas, virtuteque praeditas esse; Theresia vero cum imprudens tum saeva est, cum nihil praeter superbiam, avaritiam, fastidiumque teneat suo in animo. Spero fore ut quam citissime potestatem iniuste adeptam cedat melioribus; utinam Ieremias Corbyn sit praeses Anglorum!

At haec hactenus; Britannica non sum, quam ob rem nolo nimis acerbe de regimine huius rei publicae loqui. Nunc igitur ad meum proprium regnum revertar, quod est mundus Latinitatis gubernatus ab omnibus fautoribus huius optimi sermonis. Nuper cum sodali quodam latine collocuta sum; perlegimus nonnullas epistulas a Seneca minore scriptas Lucilio, et sententias huius maximi philosophi curatius disseruimus. Quippe gaudeo, quod discipulum eruditum beneque moratum necnon probum inveni, quocum de legibus grammaticis rebusque philosophicis disputare mihi licet. Si haec verba nunc legis, L., spero te optime in Italia valere, et scito me ex imo corde laetari, quod die Mercurii proximo rursus colloquemur.

Saturday, 29 July 2017

Finis amoris

In principio sola eram, et tunc amabam te, T., nam videbaris mihi stellam esse caeli egregissimam, quae perpetuo luce micabat pendens aethere. Eo tempore summis laboribus conabar, ne a te despicerer; discebam diserte loqui, nec eloquentia deerat mihi: credo me nonnunquam te delectavisse. Nequeo tamen verbis describere, amice, quam divus esses in meo corde, quam carus, quam dilectus.

Nunc tamen hanc epistulam compono ut te repudiam, ne diutius verseris meis in cogitationibus. Heri, cum super lectum iacebam cogitabamque, certior facta sum me haud oportere te sequi; immo dulcius est pro me vivere. Fortasse nescis quid velim dicere; itaque aliis verbis eandem sententiam tibi reddo. Nolo semper tuam perspicere voluntatem, ut te probante discam, loquar, vestimentaque eligam. Nec dubium est quin mihi sis cordi, at nihilominus debeo secundum meam naturam (non tuam) vitam degere unicam, quae mihi est - nata sum ad meliora atque ergo meliora cupio adipisci. 

Antea nihil praeter tuum amorem volebam habere; nunc vero hoc praemium mihi parvissimum videtur. Forsitan dicas me esse ambitiosam, quod non nego. Sperno omnia, quae in manibus teneo, quaeroque maiora bona, nec queo tibi exponere cur tam prona sim ad avaritiam concupiscentiamque. Nihilominus, ut traditum nobis est a Deo omnisciente, אהיה אשר אהיה. Ego sum quae sum. Cum minime possim et te diligere ex toto corde et voluntatem sequi meam, plane videtur me oportere te amatum relinquere. Nihil tamen mali percipies ex hoc consilio, cum adhuc nescias quam vehementer te amem - vivis enim in tuo proprio orbe, cuius introitus nemini patet. 

In principio sola eram, et nunc rursus sola sum; sentio tamen me melius vixisse te, nam quondam amavi te atque idcirco depuli solitudinem meam perpetuam. Tu vero numquam me amavisti, numquam - quod scio - habuisti amorem erga me, nunquam me dilexisti. Indigebam valde tuis amplexibus, osculis, laudibusque; haec tamen egestas amoris minime mihi nocebat, cum possem in somniis te ridentem videre, in via tibi loquenti occurrere, in tenebris lucem tuam splendentem aspicere. Noli igitur mei miserari; quamquam nequivi te captare laqueis Veneris, nihilominus et amabam et amabar; quid plura? Satis erat mihi tuam imaginem in mente tenere. 

Finem igitur faciam huius epistulae huiusque amoris sine taedio, odio, irave. Gaudeo, quod te amavisse, nec maereo, quod me nullum amorem a te invicem accepisse. Ita Venus, cara mater omnium mortalium, decrevit, cuius consilia nemo potest mutare. Relinquo igitur cum amorem tui tum indignationem mei animi - sed quidnam restat mihi, his ablatis?

Bonum perfectum, ineffabile, diu desideratum: pax.

Thursday, 27 July 2017

Mater aegrota

Ut plane videtur, omnes mei propinqui maxime sunt proni ad morbum. Paucos abhinc menses scripsi aviam meam in noscomio iacere; nunc mater aegrota est. Manum sinistrum casu laedit, vulnus non tersit, qua de causa tumescunt digiti calescuntque; dolet igitur miserae matri manus. Medicus, quem arcessivi, medicamenta dedit aegrotae vetuitque eam manibus uti. Spero ex imo corde eam mox esse redituram ad pristinum valetudinis statum - valde enim commisereor meae genetricis.

Mater totum diem terit in cubiculo ut quietem caperet; ne molestissima essem ei dormienti, ivi ad bibliothecam Britannicam ut codices legerem. Volui librum quintum carminis Lucretii de natura rerum perlegere; at forte inveni opus Isidori Hispalensis, quod eundem habet titulum. Ex his litteris didici fabulam creationis mundi nonnullasque tabulas inspexi de cursibus planetarum stellarumque, qui - ut philosophi antiqui credebant - gubernant maria, terras, ventosque.

In eodem codice quoque erant sententias Gilraldi Cambrensi de suis itineribus; descripsit montem quendam, qui vocabatur ab incolis 'Kaerarthur', quod nomen sibi volebat 'Cathedra Arthuri.' Insuper memoravit in suis commentariis immanem lacum, in quo rivulos sanguinis manabant, cuiusque aqua emittebat 'sonum horribilem, tanquam mugitum multorum animalium in unum collectorum'. Quibus lectis credo me oportere rursus terram Cambrensem petere; cum adulescentula essem breve spatium temporis egi parvissimo in oppido, haud procul ab Oceano, quod revisere in animo habeo. Agricolae enim, qui ibi vigebant, erant mihi benignissimi, quorum uxores magnopere etiam diligebam, quia sciebant placentas sapidissimas coquere.

Ceterum censeo me ilico vidisse paradisum, ubi flumen inter prata pulcherrima se torquebat, in quo ne minima quidem macula cerni poterat - tanquam speculum sub luce solis micabat fulgebatque. Liberi incolarum vagabantur virides per colles; arbores frugiferae praebebant dormientibus umbram. Iam dixi rusticam vitam esse beatissimam, et quamquam minime mihi libet omnia mundalia spernere agrosque colere, desidero tamen bona naturae, quae veram afferunt libertatem. Libertas enim animi, ut saltem puto, non potest in urbibus turbatissimis existere, apud frequentiam fastidiosam magnumque hominum concursum. Assiduitas turbarum vexat nervos morbosque parit graves. Ut reficiantur corpora nostra, necesse videtur nobis quaerere campos latos errareque sine scopo in fecunda naturae vastitate.

Tuesday, 25 July 2017

Cur Asiatici latine non loquuntur

Nuper a quodam lectore, cui nomen est Marcus, litteras accepi, in quibus ille me rogavit curnam Asiatici homines haud solerent latine vel loqui vel discere. Diu cogitabam nec ullum certum responsum inveni; nihilominus credo me oportere hanc rem tractare meis in commentariis, cum ipsa sim Asiatica. Accipite igitur, lectores, has sententias aequo animo, quamquam cum ineruditae tum simplices forsitan videantur.

Ne longa sim, mea sententia II causae aperte patent, quibus observatis intellectisque responsum quaestioni Marci facile invenitur. Inprimis Asiatici latine non loquuntur, nam difficilius videtur iis litteras discere Latinas. Nos, qui loquimur anglice vel hispanice vel etiam italice, sine magno labore scimus verba pronuntiare Latina, cum iisdem litteris utamur. Debent autem Sinienses atque Iaponici cum novum sermonem tum alienissima litterarum signa discere; itaque multi ducunt (licet false!) non esse operae pretium latinam discere linguam. Credunt enim sermonem hunc pulcherrimum esse cum nimis arcanum tum nimis a facultatibus hominum remotum.

Ceterum multi Asiatici minime volunt latine loqui, nam ab ineunte aetate impelluntur a parentibus ad utiliores disciplinas cogunturque litteras parvi aestimare humaniores. Ut saepe iocor, parentes Asiatici tantum volunt liberos fieri medicos patronosve; magistros spernunt, pecuniam quaerunt, quapropter pueri puellaeque non audent animum latinae linguae adicere. Nec desiderium inest iis ad hunc sermonem discendum, cum nec laudes nec honores possint discendo adipisci. Omnis homo gloriosus est; sequitur praemia ac despicit labores non remuneratos. Minime igitur debemus mirari, quod Asiaticis haud libet conari summum fastigium attingere Latinitatis.

Iam causas rei exposui; nunc tandem mihi restat pauca de me ipsa scribere. Fortasse requiritis, lectores docti, quare me delectet sermo Latinus, etiam cum ipsa Asiatica sim. Nec facile est praebere responsum ad propositum hoc dubium, quapropter conor quaestioni quaestione altera respondere. Dicite mihi cur discatis latine. Certe nec gloriae causa nec pecuniae, hoc saeculo enim, ut infeliciter scitis, paupertas ex eloquentia, humilitas e scientia, egestasque ex eruditione pariantur.

Nolo vos cogere ad responsa danda; immo vero in animo habeo monstrare ut rationes haud semper proferamus cognoscamusve rerum, quas cotidie gerimus. Itaque nequaquam possunt indagari omnes causae, cur Asiatici latine non loquantur. Attamen minime nostra interest utrum aliis hominibus placeat haec lingua necne; nos magis decet diligenter assidueque sermonem colere, ut titulo 'fautores Latinitatis' digni videamur.

Sunday, 23 July 2017

Prandium Trimalchionis

Paginam nondum inveni neque ullum accepi responsum a magistris; tranquillitatem tamen animi iam recepi, cum scio nihil nunc agendum sit mihi - ut Italici solent dicere,  sarà quel che sarà. (Ut plane perspici potest ex hoc exemplo, italice haud scio.) Quamquam difficile videtur hanc locutionem in latinam linguam reddere, nam 'quid erit erit' est solecismus, Seneca sapiens lectoribus praebet alteram sententiam, quae magis convenit huic sermoni: 'Ducunt volentem fata, nolentem trahunt.' Debemus igitur plagas Fortunae ferre, nec resistere conatibus deorum, etiam cum minime eventus nobis placeant. Quam legem si sequamur, facile attingamus  summum fastigium Stoicae doctrinae.

Fortasse requiritis curnam repente in animo habeam Stoica fieri. Ut enim patet, olim minime in verba Senecae credebam; immo censebam eum esse maximum hypocritam, nam in pecuniosos saepissime vehementissimeque invehebatur quamquam ipse erat cum lautus tum potens. Nuper autem una cum quodam amico latineloquente incepi opera huius philosophi ab initio usque ad finem legere. Quod facilius est verbis dicere quam facere; tantum III epistulas morales perlegimus. Spero tamen fore ut pergamus, hoc modo enim discemus quomodo beatam possimus vitam adipisci. Ut videtis, calamitates persaepe ruunt super caput meum; maxime igitur consolatione egeo philosophorum.

Nolo tamen eandem materiam semper in commentariis tractare. Vos omnes iam, ut credo, bene scitis quam misera sit mea militia in hoc mundo. Quam ob rem laetiora nunc narro. Hodie ad tabernam ivi ut dapibus fruerer una cum matre; comedimus cibum Siniense quod Dim Sum vocatur. Pro mea parte conor sapidissima fercula vocabulis latinis depingere; adeo esuriebam ut oblita essem imagines mei prandii capere, quam ob rem nequeo formositatem offarum vobis monstrare.

Romani cenabant 'ab ovo usque ad malum'; inprimis autem ego materque comedimus globos parvissimos e farina factos, in quibus inveniebantur porcum. Tunc catillum exhausimus pulticuli cum ovis holeribusque cocti. Deinde ministri attulerunt pulpamentum; anatinam comedi, mater vero pullum. Paulisper collocutae sumus ut quietem daremus stomachis. Bibit mater theam; cum minime liceret mihi potiones sumere, nihil praeter aquam admisi in fauces. Postea sumpsimus plures globos squillis fartos (ut verum dicam, magnopere odi istud verbum 'farcire') salsissimaque lagana; denique elegimus placentam dulcem, quam coqui optimi condiverant fructibus, melle, lacteque.  Sane gaudeo, quod prandium sapidum gustavi; epulae hae cum corpus refecerunt mihi tum animum graviter ab ictibus Fortunae laesum.

Friday, 21 July 2017

Redde mihi paginam!

Hodie accepi ab universitate nonnullos tractatus, quos in probationibus scripseram. Infeliciter certior facta sum unam paginam mearum sententiarum evanuisse, qua de causa nescio utrum magistri legerint totum tractatum necne. Quid igitur faciam? Iam misi litteras ad nonnullos magistros, qui - ut saltem spero - mihi poterunt auxilium ferre. Res tamen nondum comperta est, nec intellego ubi sit ista pagina, qua meum nititur fatum. Quippe spero ex imo corde me mox lecturam esse responsum collegii super hac re.

Maxime fatigor, me taedet scribendi, nec placet mihi fabellas legere. Tantum hoc quaero: quo venit ista pagina? Ubi nunc invenitur? Potestne integram mihi restituere famam? Paene enim, ut satis scitis, mortua sum probationum causa, quare nequeo meam unicam spem redemptionis perdere. Mariae carissimae narravi quid acciderit; quo audito, ea me exhortavit ut summis viribus  omnibusque viis paginam istam indagarem. Certe consilia eius, quae cum sana tum bona videntur, sequar; at nihilominus timeo ne magistri paginam iam deleverint.

Haud tamen prodest mihi amplius de hac re queri, etiam cum exspectatio me torqueat. Ut scripsit clarissimus ille imperator philosophusque, Marcus Aurelius, debemus omnia pati aequo animo quamvis iniusta. Volo cor imbuere patientia fortitudineque, ut possim tranquillitatem in adversis retinere, sed quaedam vis me impellit praecipitem ad conturbationem animi tristitiamque. Redde, inquam, paginas mihi; noli me diutius exspectatione tenere. Cui mitto haec verba? Nescio, attamen magna voce clamo et peto auxilium, quia gloriam pristinam desidero, quae fortasse rapta est iniuste.

Ad alia pergam, ne sub pondere aerumnarum peream. Pater nuper iter ad urbem pulchram C.F.A., cuius nomen est Las Vegas (Connulli hunc locum appellant 'Campi', quod nomen minime, ut equidem censeo, convenit naturae oppidi), fecit ut cantorem videret audiretque Leonardum Kravitz. Ne mentiar, legens commentarios patris de suo itinere vix poteram risum retinere; cui adhuc placent carmina Leonardi? Cum parvissima puellula essem, urbanum videbatur operibus frui eius, nunc autem ducitur eum esse 'obsoletum', ut ita dicam. Hoc praeteritorum vestigium annorum nullos habet fautores praeter - ut patet -  meum patrem.

Wednesday, 19 July 2017

Timeo tremo titubo

Hodie magistra graecae linguae, quae tirones docet carmina legere Homeris, dixit me esse discipulam cum probam tum callidam, quam ob rem magnopere gaudeo. Heri etiam vidi magistram artis palaeographicae, ex qua accepi consilia utilia. Volo enim, ut bene scitis, magistra fieri; ne de via errem, discendum est mihi quid debeam facere ut hunc attingam eventum.

Tametsi permulta alia sunt, quae narranda esse videntur, tamen, ne diutius teneam vestram expectationem verbis meis, nunc adgrediar ad rem. Iam vobis exposui quid fecerim hodie herique; nunc dicendum videtur quid cras faciendum erit mihi. Subibo periculum; debebo scientiam meam litterarum tum latinarum tum graecarum monstrare. Quae res minime fieri potest, ut saltem credo, nullam enim scientiam Graeci sermonis in mente teneo. Dicite igitur mihi, lectores, quo pacto diligens videri queam cum maxime sim imperita indoctaque.

Quod ad Latinam linguam attinet - quae, ut videtis, magnopere placet mihi - sane scio sententias scribere componereque commentarios, attamen timeo, ne mihi facultas desit ad quaestiones respondendi. Nihilominus nequeo mutare Fortunae voluntatem; si res bene eveniat, gaudeam, si vero omnia perdantur, fatum accipiendum est aequo animo. Deum precor ut auxilium et necessarium et desideratum cras in summis periculis accipiam.

Satis vero iam questa sum de proelio futuro. Nunc minime me oportet animum curis flagitare; immo quietem capere debeo, quamvis brevem, volo enim mentem reficere recreareque. Timor maximus in incerto animo oritur, sed idem timor reddit hebetes sensus tardosque; itaque, ut verbis Frederici Nietzsche utar, 'circulus vitiosus' fit et timor parit timorem, quam ob causam timeo timorem ipsum. Non autem me decet amplius philosophari; immo tacendum est, cum verba minime prosunt mihi titubanti trementique.

Ad alia igitur pergam, ne semper per ambages lectores miserrimos traham. Quidnam igitur faciebant prisci Romani Graeculive ante proelia? Lacedaemones solebant crines tondere capillosque pectere, perinde ac si vellent sua cadavera ornare, ne incompti discederent ad rogum inferosque. Romani etiam ultimis horis fruebantur; legiones Caesaris cenam sumebant unctam et per totam dormiebant noctem. Iam bene cenavi, ac mox dormitum ibo - fortasse vero nunc me decet capillos eleganter ornare, potest enim disci ex exemplo Lacedaemonum (bellatorum clarissimorum) pulchritudinem corporis cum audaciam tum fortitudinem animis praebere luctantium.

Monday, 17 July 2017

Cur nequeo Graece legere

Malo litteras legere, ut bene scitis, latinas quam graecas, mihi enim constat sermonem latinum facilius intellegi posse. Significationes verborum variae se praebent legentibus, omnesque sententiae videntur summa elegantia ornatae. Infeliciter minime iudico me decere ita linguam graecam laudare, quae legentem cum cruciat taedio tum opprimit laboribus. Ut exemplum proferam - semper enim debet index argumentum proferre causae - hodie postquam scholas aestivas audieram, primam partem commentariorum Xenophontis perlegi. Infra inveniuntur cum verba eius tum meae cogitationes.

Δαρείου καὶ Παρυσάτιδος γίγνονται παιδες δυο.

Euge, id bene intellego. Regi reginaeque erant II filii. 

πρεσβύτερος μὲν Ἀρταξέρξης, νεώτερος δἐ Κῦρος.

Quorum maior natu vocabatur Artaxerxes, minorque natu Cyrus. Quippe placent mihi graecae litterae, cum omnia citissime possim perlegere. 

ἐπεὶ δὲ ἡσθένει Δαρεῖος καὶ ὑπώπτευε τελευτὴν τοῦ Βίου, ἐβούλετο τὼ παῖδε ἀμφοτέρω παρεῖναι.

Quid legi? Verbum cognovi Δαρεῖος, id est nomen regis Persarum. Quid autem fecit ille? ἡσθένει. Numquam hoc vocabulum vidi; discendum est, significationem in 'dictionario', ut ita dicam, nunc quaero. Heu, aegrotabat, vel aegrotavit, nescio, et putabat se mox esse moriturum. Quid tum volebat facere? Scio enim eum quicquid 'voluisse', agnovi enim verbum ἐβούλετο. Volebat, ut patet, παρεῖναι...quid sibi vult παρεῖναι? Volebatne 'adesse'? Minime, credo me iam de recta via erravisse, cum nullam partem huius sententiae intellegam praeter verbum istud 'ἐβούλετο'. 

Attamen scio παῖς esse 'puer'. Qui sunt isti pueri? Nisi fallor, eo tempore liberi regis non pueri erant sed et praeclari et magni imperatores exercituum.  Itaque fortasse παῖς hic significat 'natus' - at quid sibi vult ἀμφοτέρω? Didici amphoram esse quoddam genus ampullae in qua aqua contineri potest. Vae mihi, cur retibus vincior vocabulorum? Fugiendum est, sentio vero me esse obsessam tantis copiis inimicorum, quantis urbs Romana expugnata est anno 476.

Ut videtis, sermo Xenophontis Homerisque minime mihi placet; quandocumque opera graeca lego, sentio me esse stultissimam cum hominum tum animalium. Cato Censorius, magister Stoicorum atque optimus Romanorum, censebat Carthaginem esse delendam; equidem ei dissentior, cum cordi mihi est infelix Dido. Immo censeo Graeciam esse profligandam, perdendam, abolendamque. Da mihi, inquam, Tacitum, Ciceronem, Vergilium, at noli meam infensare mentem vocabulis graecis, quae - ne mentiar - sunt molestissima.

Scio certe fore ut nonnulli lectores graeculos defendant, cum acerbissime et vehementissime in his commentariis contra eorum sermonem scripsi. Nolo tamen barbara vel etiam inerudita videri, quam ob causam hoc videtur dicendum: quamquam ex imo corde libros graecos odi, nihilominus in animo habeo hunc sermonem perdiscere. Nemo enim potest, ut saltem credo, summum latinitatis fastigium sine scientia litterarum graecarum adipisci. Quapropter discenda est lingua graeca, oportetque me per insolita asperaque ascendere, ut latine melius loquar scribamque. Haud facile vero spem in rebus adversis retineo, praesertim cum necesse sit mihi contra maximam vim verborum alienorum contendere.

Saturday, 15 July 2017

Veni vidi vastata sum

Hodie eum vidi in bibliotheca et conata sum amorem fateri; cum autem audacia mihi desset, minime potui verum dicere. Quamquam diu collocuti sumus nequivi, proh dolor, haec verba pronuntiare: Hibernice te diligo cum sis et venustissimus et callidissimus. Da mihi basia mille! Immo per totum diem calamitates sequebantur errores, quam ob rem nec amator nec dignitas mihi nunc restat.

Esuriebamus atque idcirco in tabernam ivimus ad caffeam bibendam. Ambulavi iuxta eum in via sed nescivi quo pergerem, nam eius vox me audientem tenebat; ne mentiar, paene stupefacta sum eloquentia huius viri. Insuper tacita secuta sum meum lepidissimum ducem, cuius corporis calor adeo accenderunt fomites in meo corde, ut diu urerer amore infausto. Maxime volebam hunc amorem ei monstrare, qua de causa poculum emi caffeae lactisque, quod ei dedi: infeliciter autem nescivit quare ita fecissem. Gratias mihi comiter egit dixitque me esse benignam. 

Quo audito, fateor me immortales deos sic exhortavisse: "Date auxilium, quaeso, mihi, ne diutius ineffabilibus undis amoris mergar." Incepi igitur cum sapientiam tum prudentiam eius laudare maxima copia vocabulorum. Nihilominus mihi videtur me pessimam esse oratricem, ille enim nihil animadvertit; totum poculum exhausit mihique plura de historia cuiusdam Italicae urbis narravit. Minime autem libuit mihi talia discere; utinam laudaret meam speciem meave vestimenta, quae indueram ut oculos delectarem eius! Inurbane balbutiens adeo oppressa sum tristitia metuque ut membra tremerunt mea; deinde casu cecidit vitrea patera e meis manibus humum, ubi fracta est aspersitque super nostros pedes saccharum. Tabernarius iratus mihi appropinquavit ut excusationes ineptissimas acciperet. 

Tunc viam alteram ad amorem demonstrandum quaesivi, stulti enim est malo in consilio manere. Itaque H. rogavit nonne liceret mihi tractatum ab eo scriptum legere ut eum adiuvarem ad melius scribendum. Cui postulationi libenter assentit nutu, et rursus petivimus bibliothecam, ubi adolescens iste blandissimus mihi dedit scripturas suas. Sciebam me oportere eum appellare discipulum summo ingenio, at nescio cur erravi dixique illas sententias de rebus gestis medii aevi minime mihi placuisse. Sentio me esse stultissimam, eum enim castigavi quem ex imo corde amplecti cupiebam.

Contra voluntatem fugerunt horas, et denique vale dixi ei. Nec audivi quid responderet, eo tempore enim sentiebam me esse relictam, vel potius dicam 'derelictam'; nullum accepi a diis auxilium ut desideratum puerum seducerem. Umbram discedenti diu aspiciebam, dum ex conspectu meo ambularet - et domum reversa sum malis oppressa, doloribus cruciata, amoreque humiliata vano.

Thursday, 13 July 2017

Reventus probationum

Ut bene vos scitis omnes, lectores carissimi, timeo odique probationes, praesertim cum paene earum causa nuper obivi supremum diem. Infeliciter mox debebo probationes subire litterarum graecarum latinarumque, cum in animo habeam studia rerum gestarum deponere ut disco sermones humaniores. Quod consilium mihi perbonum videtur, amo enim linguam latinam, et quamquam patet me esse tironem linguae graecae, nihilominus volo facultatem graece scrivendi legendique augere. Sed verbum istud 'probatio' me capit trementem, sanguinem arripit e nervibus meis, mentemque transfigit sagittis acerrimis.

Benigna quaedam magistra dixit me haud oportere animum sollicitare, nam licebit me litteras latinas discere, etiam si, quod Deus avertat, rursus defuero. Spero autem fore ut optime scribam, ne videar stultissima omnium discipularum, quae umquam super terram vixerunt. (Nec me decet de subterraneis discipulis loqui.) Nihil carior pretiosior est quam fama, quam ob rem maxime cupio existimationem bonam magistrorum adipisci, quod vero facilius videtur dicere quam facere. Io, quid faciam? Heu me timidam. Quaedam acerbitas inest huic vocabulo 'Probatio', cum vulnera mea adhuc sint et aperta et sanguinea. Attamen quicquid faciendum sit faciendum est.

Edepol nunc perrumpunt fines oculorum atque os meum madefaciunt lacrimae invisae. Quas cum sentio fluentes, mecum ita colloquor multis vocibus, quae ex omni parte mei animi surgunt et summa voce clamant:

"A____, desine, noli plangere, fortior sis quam nunc es, ne summa tristitia te iterum vincat."

"At utinam hunc dolorem effugere possim. Minime, minime, quid dico? Nam pugnandum est, ut olim pollicita sum mihi. Quam autem debilis sum ad resistendum! Quis me auxilium fert in his miseriis aerumniisque?"

"Deterge lacrimas et fac ut bene scribas. Minime licebit tibi probationes in perpetuum evadere, quoniam magistra fieri vis. Scribe igitur, puellula, et fortem posce animum!"

Certe conabor timorem deponere, metus autem me reddit hebetem, pigram, vel etiam stupefactam. Domi nunc sedeo, nec audeo limen exire - discendum est mihi, at quo pacto, vos rogo, animum queo parare ad pericula subeunda? Vacuis manibus inimicis resisto; igne munimenta cadunt, vestimenta mea iam sunt omnia exusta, sordida viam salutis quaero, sed nullus portus me orantem accipit. Immo crudelissimi ventus me patefaciunt nudam, conturbatam, trepidamque. Ambulo per ruinas aspicioque calamitates undique ruentes super caput meum. Me prosterno pedibus Fortunae, quae domina saeva supplicationes precesque non audit; pallens Deum appello, sed nulla vox ad meas aures pervenit. Fatigata igitur humi iaceo spectoque excidium mei cordis exterrita malis.

Tuesday, 11 July 2017

Quomodo linguam latinam disco


Anno praeterito die natalis mihi scripsi hunc commentariolum de methodo discendi latinam linguam. Hoc anno igitur volo alteram partem adiungere his sententiis. Quid igitur perlegi nuperrimis mensibus? Inveni opera Senecae Maioris, quae 'Controversiae' nominantur; quamquam difficile videtur verba huius egregissimi magistri intelligere, cum peritia scientiaque legum Romanorum mihi non sint, placet tamen argumenta refellere novasque locutiones discere.

Nuper legi quoque omnes comoedias, quas scripsit ille lepidissimus Terentius librosque quattuor Frontinii, quorum nomen est 'Strategemata.' Ne mentiar, vix queo proferre titulos omnium librorum, quos nuper legi, quorum enim numerus quidem est permagnus. Qui si haberent linguas, certe ita loquerentur: 'Legio nobis nomen est, quia multi sumus.'

Quod si tantum liceret mihi unum scriptorem laudibus honoribusque extollere, certe Quintillianum nominarem, ille enim me docebat legentem cum artem rhetoricam tum virtutes, quibus deberet quisque orator - vel potius 'quaeque oratrix' dicam - fulgere. Qua de causa, ut saltem spero, vivaciores disertioresque sententias nunc scribo. Vos igitur exhortor ut legatis opera Quintilliani, si in animo habeatis facultatem scribendi augere.

Quamquam malo orationes fabulasque legere, his nuperrimis mensibus etiam animum adiciebam poetis. Ut exemplum dem, iam perlegi Lucani tragoediam de civili bello, quae saepius 'Pharsalia' appellatur. Insuper carminibus Tibulli Propertiique iterum iterumque fruebar; quandocumque otium est mihi, libros horum scriptorum peto ut versiculos nonnullos legam. Mea sententia enim nihil magis animum delectat ubertate eloquentiae. Insuper conata sum omnia epigrammata Martialis legere, quoniam iudico neminem umquam in toto orbe terrarum fuisse facundiorem.

Cum libentissime fruor operibus magnorum virorum, tum soleo, ut in praeteritis commentariis demonstravisti, sententias adnotare excerpereque. Nisi fallor, Plinius Maior etiam habebat hanc consuetidinem, dixitque nullum librum tam malum esse ut non aliqua parte prodesse legenti. Sapienter locutus est; sequamur itaque suum consilium.


Sunday, 9 July 2017

Pelliculam novam feci!

Heri

Nunc fatigor, quocirca mox dormitum ibo. Carmina audio, litteras exspecto ab amicis. Mater cras ad meas aedes veniet ut me sanet. Aegroto. Caput maxime dolet mihi. I., amica et magistra mihi, dixit me haud oportere animum curis sollicitare; nec me decet temere infitiari rerum gestarum amorem. Nihilominus memoria calamitatis me fricat. Nunc dormiendum est. Nequeo fesso animo diutius de consiliis futuris cogitare. Ut bene requiescam!

Hodie 

Ecce nova pellicula, in qua loquor extempore de mea pueritia:



Saturday, 8 July 2017

Ut verum dicam...

Scripsi ad nonnullos amicos me heri casu cecidisse, quam ob rem ad noscomium ducta sum.

Nolo tamen mentiri. Ut verum dicam, credo enim veritatem semper esse monstrandam, conata sum mortem mihi conscivere. Qua de re exanimata sum et quidam bonus Samaritanus, cuius nomen infeliciter nescio, medicum arcessivit. Ita, nunc totam rem habetis, nunc scitis quantus dolor me heri cruciaverit; lacessita malis nuntiis facta sum imbecillis et stulte desperavi.

Hodie melius valeo. Vulnus illud autem etiam nunc me cruciat ineffabilibus doloribus. Gratias vobis ago, quod benigne et recte me commonuistis. Attamen paene petivi aedes Tartareas; limen vidi reginae Proserpinae, et ianuam pulsavi. Neque scio quid dicendum est, neque intellego utrum gaudeam, quod adhuc vivo, an maeream, quod adhuc vivo...facultas loquendi deest mihi. Defui, perii, et nullum remedium teneo trementibus meis manibus quam latinam linguam, hanc pulcherrimam voluptatem, qua nunc utor ad morbum animi sanandum.

Plura mox scribam.

*

Quid igitur heri accidit?

Pillulas sumpsi. In noscomio sum excitata. Medici bracchium cannula perforaverunt ut sanguinem meam in ampullis vitreis asportarent. Volebam somnium capere cum valde fatigarer. Obdormivi. Rursus sum excitata a quibusdam medicis, qui applicaverunt ad pectus quandam machinam ut cor vulneratum sanarent. Deinde in somniis audivi vocem Claudiae amicissimae mihi. Tum excitata sum et dixi me cupere domum reverti. Deducta sum in cubiculum, in quo aspexi purpureas sellas parietesque croceos. Ilico II medici mecum collocuti sunt.

"Scisne qui sis et quota hora sit?"

"A----- vocor. Prima vigilia est."

"Qui tibi dederunt haec medicamenta?"

"Medicus."

"Si nunc sinamus te discedere, consciscasne iterum tibi mortem?"

"Minime."

Diu me interrogaverunt. Denique unus horum inquit, "Licet tibi domum reverti. Noli autem pluras pillulas sumere."

Tacebam.

*

Per totam noctem dormivi. Mane surrexi. Legi epistulas amicorum. Ad magistrum praestantissimum benignissimumque sermonis latini scripsi ut eum certiorem facerem de meis aerumnis. Poculum aquae exhausi. Nec bene nec male valeo. Fastidio cibum et nauseo. Matrem appellavi. Collocutae sumus de nugis deque meis probationibus.

"Diligo te, filiolam."

"Etiam te diligo, mamma. At nescio qua de causa - qua de causa non placuerunt meae sententiae magistris."

Scribo lacrimans et lacrimo scribens, attamen latine scribo, nam nihil praeter hanc facultatem restat mihi. Scribo sine otio, propulsata quodam vehementi impetu, et cogor scribere, litteras amplector, sine quibus sentio me esse minorem, infirmiorem, stultiorem parvissimo vermiculo. Sumne stulta? Magistri saepe nuntiaverunt me discipulam esse callidam. Ubi erravi? Nescio. Debeone res gestas anno proximo discere? Aut fortasse animum adiciendum est litteris antiquis. Nolo autem 'tergum vertere', ut potest dici, et proelium infaustum fugere. Debellandum est mihi, honorem amissum recipiendum. Milites qui relinquerunt stationes apud Cannas morte honesta redemerunt dedecus. Sed minime licet mihi nunc emori; immo me decet manere et pugnare usque ad spiritum ultimum.


Thursday, 6 July 2017

Exspectatio mali

Nunc in quadam taberna urbis Ledesiae sedeo atque litteras ab universitate exspecto...volo enim scire utrum fuerint boni mei tractatus necne. Adhuc nihil audivi. Hodie orationem feci, quae, ut saltem puto, nec bene nec male evenit. Nolo tamen talia vobis memorare; cum de has res scribam, angor animi me gravat. Infra igitur legite, si vobis placet, nonnullos commentarios quos heri in itinere scripsi:

Hora decima, quae quarta more Romanorum vocatur

Nunc sedeo in tramine, quo vehor Londinio Ledesiam. Perlegi iam Ciceronis orationem pro Ligurio, in qua laudavit ille orator clementiam benignitatemque Caesaris erga ferocissimos inimicos. Eo tempore enim flagrabat bellum civile per totum orbem terrarum; imperator fortis Pompeius regebat Aegypticas terras, Caesar autem senatum Romanum tenebat. Nolo tamen quid legerim narrare, cum facile legi potest hoc brevissimum opus. Idcirco nunc narrabo quid e fenestra aspiciam.

Patent agri virides, fertiles, in quibus non modo animalia pascentia video, sed etiam liberos laetantes ludentesque. In medio campo cerni possunt tecta rustica agrestium, quae ornant terram beatissimam, quemadmodum gemmae micare solent in vestimentis regum. Super meum caput pendet caeruleum caelum, plenum nubium, quod lux Solis illuminat. Quae lux paene aurea videtur seque effundit et luxuriose et munificenter in arbores, flores, herbasque.

Quippe natura hic adest, pulcherrima haec omnium dearum, quae mihi admiranti arridet - cuius autem lascivitas non modo placet animo meo, sed etiam cordibus incolarum omnium huius provinciae. Mihi enim constat mulieres, viros, senes, infantes dies agere felices in hac terra beata, in qua nulla est mors; hodie iter facio per hortum infinitum, perpetuum, atque etiam illicitum. Minime enim licet mihi de tramine descendere ut segetes manibus avidis tractem, vel flores carpere discolores. Spectandum est mihi, nec tangendum.

Me certe oportet plura renuntiari de summa pulchritudine agrorum, sed lingua tardescit, mens friget, eloquentia me fugit, et scribentes digiti rigescunt. Cor meum in pectore vacuo penitus turbatur, nec potest nodos animi solvere, cum litteras istas* exspecto...Tremens tacensque nunc depono stylum, sed  sitientibus oculis haurio ex poculo naturae formam venustissimam pratorum. Mihi tamen dolet, quod in tali paradiso tam vehementer maereo. Tristitia, ut videtur, semper comitatur voluptatem.

*scilicet eventum probationum

Aspicite me dicentem: 



Tuesday, 4 July 2017

Ledesiam ibo!

Ut paucis ante mensibus scripsi, cras tramine vehar Ledesiam, quae urbs anglice 'Leeds' vocatur. (Nomen latinum huius civitatis inveni in libro, cuius titulus est 'Orbis Latinus'.) Oratio enim facienda est mihi in universitate; loquar de sententiis theologicis a Petro Abaelardo, Bernardo Claraevallensi, Thomaque Aquinas exaratis. Volo enim audientes docere monachos medii aevi haud semper male Iudaeis dixisse; nonnumquam etiam hanc gentem laudaverunt.

Nolo autem plura de mea oratione hic exponere, malo enim nonnullas sententias de meo itinere scribere. Cras debebo bene mane e lecto surgere, nam hora tertia post ortum solis discedet tramen Londinio Ledesiam. Spero fore ut ex fenestro aspiciam colles, agros, bestiasque, maxime enim mihi placet pulchritudine ruris frui. Insuper cupio commentarios scribere in itinere, ut soleo, et si otium erit mihi opera legam Ciceronis, quae me profecto docebunt ad diserte loquendum. Me enim oportebit in congressu coram cum discipulis tum magistris verba facere, quae, diis volentibus, non modo elegantia videbuntur sed etiam nitida.

Satis autem dixi de hac re; nunc ad amores pergam. 'Amores' dico, non 'amatores', adhuc enim T. incassum amo. Conata sum, ut facile videtis e meis prateritis commentariis, alios diligere ut hunc adolescentem reliquerem, at nihilominus cor meum huic haeret imagini nec potest leporem, iucunditatem, benignitatemque eius effugere. Antea solebam dicere me post T. currere, nunc vero certior facta sum haec fuisse falsa verba. Immo summis viribus eum fugio, quemadmodum Cleopatra, non humilis mulier, conata est proelium Actii evadere, at quaedam vis animi me retro compellit, ne me arripere possim e manibus T. amati. Idcirco uror, et doleo me cruciari, sed tamen maneo in hoc libidinis stagno, nequeo enim loca petere amoeniora. Nisi fallor, scriptor ille praeclarissimus Dante narravit fabulam de septem circulis inferni; oblitus autem est octavum circulum, in quo equidem miserrima habito, depingere versiculis.

Queror, lamentor, sed minime mihi prosunt haec abortae lacrimae. Ne diutius vos morer, paucis verbis nunc dicam quid faciendum sit mihi. In primis comprimenda est mea stultitia. Tunc necesse erit mihi amicos invenire veros; quamquam admiror virtutes T., haud eum propter eloquentiam, sapientiam, urbanitatemve amo. Immo animum huic viro adicio, quia cum solitaria tum tristis sum, et meum cor vehementissime sitit velut rosa in deserto. Denique debebo - heu, quid debebo facere? Consilia plura expono, sed facta numquam verba sequuntur. Credo me semper in eodem luto esse nataturam.


Sunday, 2 July 2017

Fomes

Heri comoedias sex Terentii perlegi, in quibus animadverti sententiam hanc prudentissimam:

Qui amat cui odio ipsus est, bis facere stulte duco: 
laborem inanem ipsus capit et illi molestiam affert.

Quo lecto, certior facta sum me haud decere T. diligere, cum ab eo minime amer. Qua de causa volebam novum amatorem petere, ut doloris obliviscerer mei animi. Mihi constat adulescentes huius saeculi non in tabernis solere amantes invenire, sed in situ illo interretiali, quem vocamus 'Fomes' (anglice Tinder). Ecce mea pagina, in qua potest videri mea imago:

'Loquere mihi de Richardo et Mortulo'

Accepi permultas litteras a pueris, qui nihil praeter voluptates Veneris quaerebant. Conata sum cum iis verba facere de mea vita, at infeliciter nullus vir placuit mihi, omnes enim videbantur cum rudes tum indocti. Quapropter nunc sedeo domi et cerevisiam bibo, sine ullo amatore, quocum libet mihi colloqui. Ne mentiar, cupiveram quendam puerum, qui nomen primi amatoris mei habebat, amare; ille autem dixit libros esse inutiles, qua de causa eum statim reliqui. Nequeo enim barbaros diligere, qui nesciunt quid sit discere, legere, vivereque. Utinam quidem T., cui libri maxime placent, me amet. Stulti tamen mihi videtur illa desiderare, quae numquam possunt fieri. 

Sed haec hactenus; mihi constat me iam satis dixisse de situ 'Fomes' interretiali, quo uti potestis ad moechos petendos, si vobis placet. Equidem malo sola vivere quam nequissimos amare. Solitudo enim neminem laedit, immodicae autem corporis voluptates nocent cum viribus tum mentibus. Vos igitur precor ne incaute ametis; immo oportet eligere amantes sapientes, prudentes, comesque. 

Nunc ad tristiora pergam: mox per litteras discam utrum tractatus mei placuerint magistris necne.  Quippe satis scitis me paucis ante mensibus pericula subivisse. Spero fore ut praemia adipiscar summa, quae ex consuetudine universitatis dantur optimis discipulis, at nihilominus timeo ne mala nuntia accipiam. Plane videtur me inter paradisum et infernum pendere, nec licet mihi de medio aere ad solidam terram descendere. Heu me infelicem, miserrimam, atque execrabilem!