Wednesday, 30 August 2017

C pro 'Crudelitas Fati'

Ad te sedentem ante scopulum manus extendo meas. Te amplector, me amplecteris, iuncti sumus laetitia, nec possunt membra mea a tuis secerni; venimus e diversis angulis huius mundi, sed una nunc ambulamus, nec multum refert quo vertamur. Natantur lumina aurea tuis in oculis, qui sunt caerulei velut frigidus fluvius, qui se effundit terram in nigram, iuxta quam patent campi Germaniae herbosi. Sentio quandam vim esse digitis in tuis, quae me capit quemadmodum pisces vinciuntur piscatorum retibus.

Tibi est corpus magnum, paene inhumanum; quamquam pedes tuae tangunt harenas, caput tuum cingitur corona nimborum candida. Unda maris rubri pulcherrime gliscunt, crescunt, atque augentur; arrides, et flammae Phoebi illuminant faciem tuam - video nasum prominentem, formosum, dentesque albas; aquae appropinquant nostrae umbrae. Me rogas quid aspiciam neque verum responsum dandum mihi videtur; num licet mihi fateri me admirari te, deum inter homines, virum inter pueros?

Conor verba edere pauca. 'Volo tibi aliquid secreti dicere.' 
- 'Quid est?' 
- 'Nescio utrum debeam hoc fateri necne.' 
- 'Amata, cur moraris? Nonne credis mihi?' 
- 'Timeo enim ne...vereor ne me relinquas. Tanta vis amoris meo in corde gignitur, quanta in mente fratris Hectoris saeviebat eumque impellit ad Helenam rapiendam.'
- 'At minime te decet vanas calamitatum imagines timere. Dic mihi, quaeso, quid in animo habeas.'

Os eius specto honestum, carum, necnon venustum. 'Te...' Repente obnubilatur oculos caeruleos densa caligine, qua meus amatus circumsaepitur. Nec licet mihi finem dicendi facere; fata me rapiant carminaque avium me abducunt e somnio; evigilo, teneo lineamenta meis in digitis, quae nuper presserunt bracchium desiderati viri. Iaceo super lectum, tenebris velata tristissimis, excitata crudelissimae bestiae voce. Nomen eius adhuc meo in ore est. Vetor eum appellare, vocare, arcessere; ne pronuntiare quidem audeo litteras eius nominis sacras. Quod verbum igitur in corde teneo, ubi sedet in perpetuum, quemadmodum ille (meis in somniis) sedebat ante scopulum...

Monday, 28 August 2017

καὶ τὸ μὲν ἐστίχθαι εὐγενὲςκέκριται

Latine: Stigmata (apud Thracios) sunt signa nobilitatis

Credo plures lectores iam vidisse novam illam figuram, quae heri est compuncta meo in bracchio. Nonnulli etiam me rogaverunt quis sit, quibus respondi eum esse Alexandrum magnum, quem vero forsitan magis videatur vobis similem Augusti divi aliorumve Caesarum. Ne mentiar, minime mea refert utrum sit Alexander an Augustus; uterque mihi placet, cum maxime admiror imperatores, duces, regesque: ut mea mater olim dixit (semper enim locutiones sententiasque lepidas praebet audientibus), suscitat amorem potestas. Ecce tamen imago, ut facilius cernatis pulchrum pellis ornamentum: 


Saepe me amici sic rogantur: 'Num magistri te spernant, cum videant talia nota tuo in corpore?' Cuius quaestionis responsum perbreve habeo. 'Minime.' Praeceptores mei sciunt me esse stigmatum; ad quorum unum heri illam imaginem, quam supra videtis, misi. Numquam vero me castigant vel etiam evadunt, at vero benignissime me litteras docent humaniores navemque meam - ut ita dicam - a scopulis voraginibusque ad portum dirigunt. Adiuvare me magistri, non impugnare cupiunt - quam ob rem gratias iis ago. Non modo aspiciunt imagines meis in membris, sed etiam animum meum, qui in iisdem membris continetur; vident cum stigmata mei corporis tum cordis sinceritatem. 

Intellego tamen esse multos - quomodo dicam? - nec benignos nec magnanimos, qui exteriorem hominem magni aestimant despiciuntque interiorem naturam, quae difficile visu est. Soleo igitur vestimentis pulcherrimis bracchia mea tegere, ne iniustissimas molestissimasve stultorum exprobrationes accipiam. Fortasse requiritis curnam nonnulli castigent homines stigmatos; ne mentiar, nescio, nec ipsa intellego quam ob rem velint consuetudines aliorum mutare. Quidam etiam dicunt tantum meretrices furesve habere talia signa suis in corporibus, quibus 'Num' inquam, 'latro sum? Nonne potius discipula constans, comis, callidaque?'

'Sed quid censet tua mater, quae te inornatam gignit? Nonne contristatur, quod corpus a deo perfectum ac novem per menses portatum notis nigris mutas?' Ut sincere atque aperte dicam, scio matri haud placere haec stigmata; nihilominus ea quoque mutavit suum corpus. Solent enim mulieres, ut bene scitis, transfodere imam partem aurium ad pretiosissimas gemmas gerendas. Utuuntur etiam et pueri et puellae vinculis ferreis, ut formam dentium reddant pulchriorem. Itaque desinite, detractores, mihi maledicere propter notas pellis, quae forsitan displiceant vobis, at mihi maxime placeant! 

Saturday, 26 August 2017

Odi et metuo

Heri librum elegantissime scriptum Iuliani Barnes perlegi, cuius nomen est 'Strepitus Temporis', anglice 'The Noise of Time'. In quo libello Shostakovich, praeclarus compositor carminum, de suis factis, rebus philosophicis, naturaque hominum cogitat. Vixit ille, ut fortasse scitis, sub tyranno Iosepho Stalin, ab quo stultissimo ineptissimoque duce relegatus est, quemadmodum Augustus Ovidium e civitate exturbavit atque in exilium compulit.

Ut quidem videtur mihi, solent ineruditi imperatores homines calidissimos despicere praeditosque summo ingenio; Mozartus pauper mortuus est, van Gogh mortem sibi conscivit, Anscharius Wilde in carcerem missus est...neque facile est causas huius indagare rei. Fortasse vulgi homines timent illos felices necnon beatos, qui omnia et maxima et minima sciunt...forsitan etiam nos inscientiae paeniteat. Credo viros Athenienses non occidisse Socraten propter odium sed propter metum; verebantur ne stultissimi viderentur coram illo eloquentissimo magistro, cui summa erat facultas loquendi, docendi, atque etiam cogitandi.

Mater olim mihi dixit amorem non contrarium esse odio, at immo timore; odimus enim illos, quos etiam timemus. Itaque Caligula Caesar argute solebat pronuntiare, 'Oderunt tum metuant'; ut videtur, non potest oriri fastidium sine metu, nec invidia sine trepidatione, nec simultas sine terrore. Quemadmodum laetitia pacis est comes gaudiumque sequitur tranquillitatem, sic semper simul surgunt inimicitiae et pavores. Fateor me quoque odisse meliores, quandocumque sentio me esse ab iis superatam; omnis homo mavult et haberi et esse victor, quam ob causam conatur aemulos removere molestissimos.

Minime tamen, ut plane videtur, debemus ita naturam saevam sequi; immo nos oportet amplecti rivales, inimicos diligere, beatioresque amare. Sic enim docent cum scripturae sacrae tum philosophi sapientes; sic discimus ut cives reddamur meliores. Nihilominus animum humanum nequit, ut saltem opinor, dominos ferre et superbos et superiores, nam vox quaedam inest mentibus nostrum, quae summa voce in perpetuum clamitat: Vince vince vince! Cogimur idcirco optimos linquere, prudentes lacessere, disertosque laedere. Sic fimus peiores, quam antea fuerimus, sed etiam laetiores, cum in invidia insit inexplebilis generi misero humano.

Wednesday, 23 August 2017

Aviam diligo defunctam

In tabernam ivi ad gallinam comendam sapidissimam; cum autem vidissem ferculum in mensa meis prae oculis, repente nauseavi neque potui manducare. Exosa carnem conata sum panem sumere cum aqua frigida - traditur enim divum Augustum, cui minime placeret epulae, semper ita prandisse. Cibum digitis tenebam, quod iam iamque levabam ad labra, sed voluntas deerat - atque adhuc deeset - ad cenandum. Quod cum alienissimum tum ridiculissimum videri debet vobis, quoniam omnia genera ciborum gustare, vel potius dicam 'vorare', soleo. Ut patet, remedia medici minime efficacia sunt; venter dolet mihi, fatigor, et cupiditas quaedam vomendi me cruciat horrentem.

Satis vero, ut credo, iam de mea aegritudine scripsi. Fortasse igitur requiritis qua de re hodie libeat mihi sententias exarare. Ne mentiar, difficile videtur disertum tractatum scribere, cum vis mentis  inedia frangitur debilitaturque ieiunio ingenium. Quapropter consilium cepi varias cogitationes narrandi, quemadmodum avia mea solebat me puellulam delectare. Etiam cum nullo in ludo didicisset neque facultas anglice loquendi ei esset, bene sciebat quomodo e nihilo fabellas elegantes necnon lepidas texere. Utinam nunc mecum Londinii sit, nam magistra fuit sanandi artis profectoque sciret (si adhuc viveret) quo pacto consolaretur me morbo laborantem.

Duco vobis quoque talis avia aut nunc esse aut antea fuisse; ut enim videtur mihi, omnes aviae omnipotentes sunt, cum optime coquant, suavissime rideant, vestimentaque neant ornatissima: divinae sunt, quamvis non doctae; potentes, quamvis non pulchrae; carissimae, quamvis non clarae. Humilis fuit mea avia, mater patris mei, genetrix VII liberorum, mater familiae - 'humilis' scripsine? Immo 'honoranda'. Benigne sapienterque vivit, fortiter supremum diem obiit, et post se reliquit praecepta prudentissima, quorum etiam nunc memini.

Paucis ante annis ante rogum eius prostrata iacui, ita enim solent Sinenses colere mortuos. Monachi preces murmurabant evocabantque spiritum aviae requiescentis. Servi plures - avus enim meus eo tempore magna in villa habitabat - flebat dominam amissam. Lacrimans aspexi faciem ei rugosam, capillos niveos, manusque tortas diuturno labore, et meo occurit animo verba cuiusdam carminis, quod solebat defuncta illa regina cantare, quod infra potest audi. Ignoscite mihi, quod finem nunc faciam scribendi agitata maerore, gravata morbo, fessa recordatione:


Quam pulchrum est jasminum*
Quam pulchrum est jasminum!
Fragrans, formosam, plenam 
Te, florem, carpam.

*Estne hoc verbum femininis generi?

Monday, 21 August 2017

Ceterum censeo Casanovam esse cupiendum

Infeliciter nequivi defectum solis videre, quoniam in Britannia habito; insuper totum diem egi in thalamo, non ob voluptatem sed propter infirmitatem corporis. Laborabam enim pessimo morbo, qui me cruciabat dolore ventri alvique profluviis; fatigabar valde at difficile erat quietem - quamvis brevem - capere. Medicus miseratus est mei, quam ob rem mihi dedit multa genera remediorum; quibus sumptis, fateor me nunc melius valere.

Minime tamen volebam otiose tempus terere cum super lectum iacerem; immo opiniones meas misi commilitionibus de arte palaeographica epistulasque magistrorum legi latinis de litteris. Plures sententias etiam scripsi de vita Iacobi Casanovae (scio nonnullos cognomen ei dedisse latinum 'Chassanaeus', quod vero ridiculissimum videtur mihi), nuper enim legi primam partem magni eius operis de puellis seducendis. Quem scriptorem cum odi tum admiror; odi eum, nam gravissime contemnebat, laedebat, necnon parvi aestimabat muliebrem sexum. Nequeo tamen me retinere, quin talem virum - vel potius 'principem virorum' dicam - cognoscere amareque velim.

Velut gallus inter gallinas superbissime per totas terras Europaeas incedebat, nec poterant duces, milites, sacerdotesque eum cogere ut desineret feminas polluere adulteriis pulchras. Ceterum censeo Casanovam esse amandum, quia cum graece tum latine sciebat saepeque suo in libro utebatur sententiis maiorum. Erat igitur eruditus, eloquens, elegansque: quae mulier potest ei resistere, praesertim cum laudare allicereque solebat puellas blandissimis verbis? Et dives et doctus videbatur; si eius in saeculo essem nata, certe post eum currerem. Ut autem iudico, etiam si ita esset, ille fastidiosus vir minime me humilem diligeret, sed nihilominus pro mea parte conarer ut eum catenis vincirem Veneris.

His lectis, profecto dicitis: 'Vah, puellula, cur istum nugatorem amas? Melius est fidelem amatorem eligere, qui adeo te diligit ut spernat alias feminas.' Non dubium est quin hoc consilium sanum bonumque sit; nihilominus malo mala māla manducare, ut ita dicam. Fructus interdictus sapidissimus est; dapes licitae multo minus mihi gustanti placet. Itaque mihi date, dii boni, meum Iacobum Casanovam, ac praebete mihi aleatores, nequissimos, scortatoresque. Volo aliquem cognoscere, qui scit desipere, qui intelligit quid sit vivere, qui me ducet e bibliothecis tenebrosis in libidinosam amentiam.

Saturday, 19 August 2017

Cur discipulae magistros suos amant?

Opinor me verum fateri cum dico discipulas persaepe amare magistros suos. Fortasse discipuli etiam amorem nutriunt cordibus in suis erga magistras; sed nolo de hac re scribere, cum nescio quid pueri censeant quidve illis maxime placeat. Nihilominus licet mihi, ut saltem credo, de affectibus discipularum verba exponere, cum ipsa sim puella; insuper multa tradita sunt nobis exempla. Quorum praeclarissimum proferam: Heloisa adeo diligebat suam praeceptorem Petrum ut intraret coenobium, cum certior facta esset eum fuisse emasculatum. Alterum dem exemplum: doctissima divitissimaque mulier gallica, Emilia du Chatelet, cum ab philosopho Voltaire artem arithmeticam discebat tum artem amatoriam.

Quod ad me attinet, numquam amavi - id est tetigi - meos magistros; ut autem verum dicam, nonnullos concupiscebam tacensque spectabam atque etiam sperabam amorem inter nos quandolibet esse nasciturum; in somniis eos videbam, in scholis verba eorum audiebam, in solitudine ad eos clamabam: saepe, ut plane ex his sententiis videtur, cruciabar infausta libidine fallicibusque animi imaginibus. Hodie igitur volo causas huius rei legentibus vobis praebere, ut intellegamus curnam concipiant discipulae amorem erga magistros. 

Ne longa sim, censeo discipulas haud scire discernere amorem ab admiratione. Magistri recte admirantur, cum doceant ineruditas puellulas scientia, mentes impleant rudes necdum formatas, et consilia sana, bona, veraque turbatis dent adolescentibus. Ceterum discipulae facile alliciuntur, cum corpora earum (vel potius 'nostra' dicam) saturentur cupiditatibus insanissimis appetitibusque iuvenum immoderatis. Persaepe etiam credunt se invenisse 'unicum amatorem', cum immaturis discipulis plus libidinis sit quam sapientiae. 

Quibus de causis solet quaedam vis animi in puellarum pectoribus gigni, quae puellas infelices decipit, quae etiam - quod non potest fieri -  se a magistris amatas fingere eas cogit. Sane igitur discipulas exhortor, ne susurribus mendacii iudicii temptentur ad magistros petendos, hoc enim genus amoris cum illicitum tum immundum est. Et leges rerum publicam et natura hominum vetant amorem inter magistros discipulasque cresci: quapropter vos, infelices puellae, precor ut deponatis figmenta immoderati amoris nocentia. Magis nos decet mandata praeceptorum sequi ut augeamus  scientiam rerum omnium nostram, nec debemus animum adicere libidinibus fatuis, quae secum nihil praeter tristitiam, maestitiam, luctumque afferunt. 

Thursday, 17 August 2017

Tredecim

Nonnullae gentes credunt numerum tredecim esse infelicem; Sinienses vero oderunt numerum quattor, nam sonus huius verbi similis atque 'mors' est. Nec mea refert utrum XIII an IV magis timeatis; equidem puto XIII tristissimum esse numerum, cum certior facta sim XIII mortuos esse Hispanicos in urbe Barcinonensi. Cuius calamitatis causae nunc vehementissime ab omnibus quaeruntur, at iam scio rationem crudelitatis veram. Trucidator iste nullam ob fidem religionemve necavit innocentes, sed nefas tantum fecit propter odium insatiable, inhumanum, ineffabileque. Nemo enim, qui in Deum credit, potest creationem sanctam adeo spernere ut homines occidat.

Infeliciter sunt multi, qui certe - quod deo adiuvante desit! - ob factum unius nequissimi condemnabunt totas gentes; sunt etiam plures, qui nunc metuunt leta futura nec audebunt hac aestate ora pulcherrimae terrae, quae Hispania vocatur, petere: quibus 'Nolite timere' dico. Nequeo tantum scelus vel etiam memoriam tanti sceleris delere, etiam cum hoc profecto facerem, si facultas esset mihi; quippe maereo, quod nonnulli parvuli hodie cladem, sanguinem, mortemque viderunt. Nihilominus vos, lectores, ex imo corde exhortor ne odium alienorum concipiatis. Improbi cupiunt terrorem multitudini inferre laetitiamque cordibus depellere; debemus igitur summis viribus resistere malis malorum hominum conatibus. Vivamus atque amemus, hoc enim unico modo poterimus superare pacis inimicos. 

Tredecim hodie mortui sunt, quos spero nunc requiescere in pace, dormientes in amplexibus angelorum, iacentes in Dei regia omnipotentis. Alii hac vespera a medicis in noscomio sanantur, cum saucii, vulnerati, laceratique sint; quorum propinqui cruciantur angore animi necnon sollicitudine. Hispania tota, plena curarum ac lacrimarum, tremens condolet civibus Barcinonensibus. Gravatur etiam summis doloribus populus Britannicus; omnes quidem mortales una voce amissos lugent, una corde maestitiam sentiunt, una mente nefas condemnant. Hi tredecim, qui ceciderunt nimis mature, qui iniustissime necati sunt, qui relinquunt in hoc mundo amatores, liberos, parentesque - hi tredecim petuntur et non reperiuntur; appellantur et non possunt respondere; arcessuntur atque infeliciter desunt semperque deerunt. 

Finem volo facere horum commentariorum sententiis plenis misericordiae sanctisque, quas spero a defunctis posse audi. Una igitur, quaeso, Deum oremus, ut contra vecordiam, malitiam, iramque pugnemus armis optimis - quae sunt amor, caritas, prudentiaque:

Requiem aeternum dona eis, Domine. 
Et lux perpetua luceat eis. 
Requiescant in pace.
Amen. 

Tuesday, 15 August 2017

Philippica

Caveant lectores: Noli litteras mittere ad illam nugatricem, consilium enim cepi delendi mendacia eius. Minime prodest, ut videtur, insanam obiurgare increpareque, attamen gratias vobis ago, quod estis conati me defendere ab iniuriis feminae maledicentis. Ne mentiar, me pudet esse mulierem, cum in hoc orbe terrarum vigescunt eiusdem homines sexus, quae nesciunt quid sit diserte et benigne loqui. Insuper maxime maereo, quod apud nos versatur talis barbara, cui haud placet lingua pulcherrima aeternaque latina. Nihilominus spero fore ut seiuncti ab amentibus furentibusque puellulis pergamus hunc colere sermonem, qui non invidiam at immo pacem, amicitiam, voluptatemque affert.

In animo autem habeo responsum breve scribere, ut alii nugatores sciant quanta vis, fortitudo, potestasque mihi sint. Nata sum sub signo tigris - secundum tabulas astrorum sineses - atque ut traditur, mulieres huius signi ferocissimae sunt. Nolite igitur iram meo in animo excitare; flammae cordis mei mox redundabunt ut uramini. Mea enim ira est crudelior tyranno, atrior Tartaro, periculosior diabolo, nec potest lacrimis nequissimorum exstingui; in perpetuum vos cruciet sine misericordia remediisve.

His auditis, si quis alius vult dicere me latine nescire, eum (aut eam) digito demonstrabo, quemadmodum mimus saeculo Augusti imperatoris digitum medium protendit ut spectatorem quendam faceret conspicuum; ex quo signo indignatio summa facile videbitur. Quippe minime me decet maledicentes odisse; odium meum melioribus servatur. Immo futuris nugatoribus nihil praeter fastidium, derisum, contemptumque dabo.

Fortasse vero, stulti stultaeque, haud placent vobis verba mea. Forsitan etiam dicatis sententias meas 'inepte exaratas' non posse intellegi. Proferam igitur locutionem Senecae maioris, oratoris summo ingenio, cuius de latinitate queri nemini quamvis docti licet. Dixit ille: Nihil non ausurus fuit qui se potuit occidere. Scitote, nugatores nugatricesque, me iam vidisse purgatorium; iam petivi ianuam Proserpinae, iam scio quid sit mori. Quapropter habeo mecum non modo vim amicorum vivorum, sed etiam vim mortuorum, qua vi etiam bellicosissimi milites conturbantur. Iam hoc dixi, at nunc iterum dicam:

Cavete tigrim!

Sunday, 13 August 2017

Semen tristitiae

Amici mei beate vivunt, sed domi sedeo (scio me nimis saepe de solitudine queri) exspectoque litteras ab iis. Quorum una est Penelope pulcherrima, carissima mihi, amicissima: nuper certior facta sum eam amatorem invenisse, quam ob rem gaudeo, at etiam sentio me esse seiunctam a turba hominum atque opinor me alienissimam videri. Venus meque allicit teneris risibus, Minerva vero me imbuit ambitione; haec me impellit ad legendum, scribendum, discendumque, dum illa me afficit libidinibus ingratissimis. Iuno hoc proelium cernit mea in mente ac maxime delectatur miserrimi conturbatione animi. Dum ad me scientiam traho, nec vires nec horae mihi restant ut currem amores post fugaces.

Haec omnia bene intellego; cur igitur summis in miseriis erro quaeroque lucem salutis meae? Haud quidem me decet tristitiam in sinu fovere, cum vita mihi est beatissima. Habito in medio urbis Londinii, haud procul a museo Britannico, et soleo in amoenissimis aedibus pernoctare, domino quorum pecuniam pater solvit ut possim 'gratis', ut ita dicam, optimo in vico vivere. Magistri credunt me esse bonam discipulam laudesque mihi cumulant; medicus sollertissimus me adiuvat ad dormiendum. 

Licet mihi vetustissimos libros latine scriptos petere emereque, ut ornem parvissimam meam bibliothecam; bene valeo, nullus morbus (praeter angorem animi) me sollicitat. Libera sum; mea in potestate est fidem eligere vel etiam Deum repudiare, nec me vetant leges huius rei publicae vestimenta pulchra gerere formamque exhibere corporis spectantibus. Quicquid peto, statim id mihi datur; nec cibo nec potu indigeo. 

Attamen maximae curae me opprimunt excitantque fata inimica terrorem. Neque possum plane dicere quidnam metuam; tantum percipio quoddam tristitiae semen meo in corde, quod producit fructos amaros acerbosque. Undique voces invidiosae malaeque cogitationes ruunt, quae me cruciant iam exanimatam vulneratamque. Ulcerata mens capitur retibus crudelissimis; nec scio quo pacto debeam vincula solvere animi valde turbati. Eradicandum est illud semen, semen odiosum, flagitiosum, atque etiam molestissimum, ex quo crescunt timores, irae, necnon lacrimae, sed remedium rimata sum nullum. 

Friday, 11 August 2017

Sic et non

Ut antea scripsi, parentes mei nullam fidem sequuntur, nec ullos in deos credunt. Numquam ad templum ecclesiamve eunt, nec me puellulam docebant orare numina. Cum autem multos per annos discerem in ludo catholico, certior facta sum Deum cum terras regnasse tum homines ex nihilo fecisse. Quamquam sacras scripturas lego scientiamque theologicam meam augere assidue conor, tamne paene numquam ecclesias intrare; saepius, ut verum dicam, sedeo in synagogis, cum multi amici mihi sint Iudaei.

Fortasse sum, ut nonnullis vestrum certe videor, pagana haereticave; forsitan etiam haud liceat mihi nomen usurpare Catholicae feminae. Attamen pro certo habeo Deum esse omnipotentem in caelo, qui misit suum unicum filium ut mortales doceret ad beate vivendum redimeretque humani generis peccata. Non autem credo Christum fuisse unicum Messian nostrum. Divinus certe fuit, necnon summa virtute praeditus; at videbimus, ut saltem credo, alterum dominum a patre Deo missum. Sed haec hactenus, si pergam, certe videar cum vesana tum delirans.

Insuper fateor me valde dissentire ab nonnullis Dei legibus. Ut exempla proferam, duco matrimonium iuste recteque contrahitur inter homines eiusdem sexus. Minime vetanda est fornicatio nedum masturbatio, nec necesse est nobis peccata sacerdotibus confiteri. Humanum enim est errare, quapropter haud debemus hominibus aliis patefacere facta nostra pessima. De nonnullis rebus in perpetuum est tacendum. Noli vero credere me omnino repudiare praecepta mandataque Dei sapientissimi. Ei saepe assentior; puto enim nos decere proximos diligere, egentes adiuvare, humilesque amare. Ceterum nos oportet in animis prudentiam, clementiam, misericordiamque fovere,  ut sanctiores reddamur - non quia volumus paradisum post mortem petere, sed quia haec unica est via ad vitam beatam, quae summum bonum videtur.

Nescio igitur utrum Catholica 'vera' sim, an pagana induta pelle fidelis (ut ita dicam). Nequeo responsum certum vobis lectoribus praebere. Nihilominus vos exhortor ne iudicia ecclesiae sine haesitatione dubiove sequamini. Sitis fideles, sic enim praemia aeterna merentur. Cavetote vero ne corpora cruciemini vestra castitate, ieiuniis, regulisve monachorum. Modus tenendus est omnibus in rebus, et praesertim in religione: cogitate semper, ne ab insipientibus fallamini.

Wednesday, 9 August 2017

Epistula ad homunculos

Liberi Americani, nisi fallor, solent ante diem nativitatis Christi epistulas ad sanctum Nicolaum (anglice Santa Claus) mittere ut munera postulent. Quamquam in C.F.A non habito, tamen volo dona ab isto Nicolao petere, cum nihil anno praeterito ab eo pigrissimo accepi. Etiam ex nonnullis fabellis didici Nicolaum sua in familia habere callidos homunculos, qui unicuique suum tribuunt. Attendite igitur, servi, ac mementote vota mea!

Primum volo, si fieri potest, magna bibliotheca, in qua omnia librorum genera inveniuntur, praesertim vero mihi libet opera latine scripta legere. Tacitus, ut certe scitis, cum homunculi sitis omniscientes, qui 'separant malos de medio iustorum' - maxime mihi placet; date mihi igitur plures codices earum sententiarum. Ceterum Christianam puellam decet animum advertere sacris scripturis, quam ob causam vos precor ut ponatis meos inter liberos et verbum Dei et cogitationes varias S. Augusti Thomaeque de theologicis rebus. Etiam amo opera Erasmi magistri magistrorum; itaque curate ut sint eius epistulae mea in bibliotheca. Nec debetis credere me esse avaram, cum tantam copiam librorum flagito; haud enim necesse est vobis Graecos libellos mihi praebere. Ut enim opinor, lingua latina longe elegantior, pulchrior, graviorque graeca est.

Quoque ex vobis postulo villam magnam in medio terrae Austriae, haud procul a Vindobona, quae mihi reginam esse omnium civitatum videtur. Fateor me iam diu velle in universitate Vinobonensi litteras humaniores discere. Insuper theodisce loquor, et soror meae matris ilico habitat; scio igitur quam placida beataque ibi sit vita. Nec villam parvam cupio sed magnam, vel potius 'maximam' scribam, prope quam hortus iacet vigescens nitensque candidissimis floribus. Sit etiam in medio horti lacus aquae purissimae, in quo possim natare piscarique.

Date mihi etiam, cum tam munificentes erga rapaces parvulos sitis, longissimum spatium vitae. Date cum aeternam iuventutem tum pulchritudinem summam, quam Venus ipsa non possit aequare. Date quoque, benigni homunculi, approbationem vulgi non incertam thesauramque auri atque argenti plenam. Praeter haec omnia, quae iam postulavi, donum optimum quaero, id est sapientia rerum cum mundalium tum caelestium; liceat mihi Fortunam superare conturbareque Fata.

Spero vos mea verba iam memoriae tradidisse. Finis anni diesque nativitatis Christi iam appetant; agite igitur, properate nunc, parate dona, quae vehementer exspecto. Anno proximo rursus vobis litteras mittam, cum cor humanum adeo vorax est ut numquam sentiat se satis nugarum habere.

Monday, 7 August 2017

Chaos: rudis indigestaque moles

Hodie laboravi per totum diem, magister enim sperat suum librum mox esse editurum. Magnus labor adhuc mihi restat, sed nunc dormitum ibo et cras rursus incipiam verba perlegere notasque subscribere. Maxime fatigor nec otium mihi ad cenandum fuit; sentio esse multas voces mente in mea 'scribe scribe scribe' dicentes. Ivi ad tabernam ut tantummodo unam potionem biberem, ne vires mihi quasi vulneratae deficerent. 

Heri male dormivi, cum super lectum iacerem deque futuris laboribus diu cogitarem; credo tamen hac nocte me citissime esse obdormituram propter maximam animi defatigationem. Nihilominus mihi maxime dolet, quod labor succedit labori, qua de causa summum chaos ortum est meo in corde. Quo vertendum est mihi? Tantum II manus habeo, nequeo simul plures codices legere commentariosve scribere; pro mea parte conor mandata implere magistri, sed difficile fieri potest ut animum permultis rebus adiciam. 

Cum autem brevissimum temporis spatium mihi restat ad latinas exponendas sententias, nolo tempus lamentando querendove terere. Immo volo vobis pauca narrare de libro novo, quem hodie a tabellario accepi. Titulus huius operis est 'de principiis', quod non erat scriptum ab Origine sed a quodam monacho Iesu societatis, qui vocabatur Hieronymus Noldin. Credo eum floruisse praeterito saeculo habitavisse in illa terra beatissima, cui nomen est Austria. Nequivi plura de vita huius scriptoris discere; narrate vero mihi, vos amabo, facta eius. Maxime placeret mihi, si otium esset, scribere vitam huius monachi, ex enim sententiis eius de rebus theologicis potest cerni eum fuisse cum prudentissimum tum doctissimum. 

Sed etiam, ut dicitur, bonus dormitat Homerus. Quamquam summa scientia erat Hieronymo sacrarum scriptarum, minime naturam mulierum intellegebat. Cuius ignorantiae nunc exemplum proferam: 'Feminas tempore fluxus menstrui...indulgentius ac benignius tunc tractandae et propter defectus commissos non carpendae.' Ab eo vehementissime dissentior. Fateor - quod sane nemo infitiari potest - mulieres solere fluxus sanguinis pati. Nonnullae feminae eodem tempore opprimuntur variis affectibus reddunturque iracundiores. Attamen minime debemus puellas 'indulgentius tractare' menstruationis causa; hic morbus enim non mentes sed corpora debilat. (Neque recte 'morbus' vocatur, cum afferat secum nullum damnum.) 

Noli igitur, lectores, consilia monachorum de feminis tractandis sequi, nemo enim, qui procul a concursu mulierum vivit, potest discere (nempe docere) artem nobis placendi. 

Saturday, 5 August 2017

Somnium Germanici

Dormiens heri Germanicum, quem etiam soleo X. vocare, iterum vidi. Iacebam in eius amplexu, ubi iam iamque conabar os ei tetigere labris meis, quod minime fieri poterat; imago amati mei est dissipata subita ventorum vi, atque quamquam clamavi summa voce nequivi eum e tenebris memoriae occultis mihi dolenti revocare. Audivi tamen vocem eius dulcissimam, neque vero sciebam quod carmen cantaret suavissime.

Quando surrexi et solem micantem in aethere summo aspexi, certior facta sum me haud posse somnium diutius capere; ivi igitur ad balneum ut faciem lavarem aqua frigida paeneque gelida. In speculo vidi oculos castaneos mihi rubentesque genas, sed etiam umbram Germanici pulcherrimam. Iam satis, ut certe scitis, de oculis eis caeruleis scripsi, nec volo hic repetere quae et descripta et narrata fuerint praeteritis in commentariis. Animadverti tamen sua bracchia candida necnon robusta; ille lacertosus puer adeo venustus sub luce videbatur ut nequivi me delirantem retinere, ne conarer eum manibus capere. Quippe gavisa sum et coepi nomen eius pronuntiare, ille autem velut unda in litore citissime evanuit. Quo facto repente orta est in meo animo tristitia summa, quam ob causam diu prae speculo stabam cogitabamque meo de somnio.

Curnam in somniis solemus nos homines praeteritos amores videre? Quare animi nostri nos cruciant proferendo falsas imagines spesque? Dicite mihi, lectores, quam ob causam semper fugiant mentes ad tempora laetiora, quae infeliciter nequaquam revocari possint; causas, inquam, doloris mei mihi monstrate. Utinam mihi facultas sit omnium cum delictorum tum deliciarum oblivisci possimque concupiscentiam, libidinem, voluptatemque ab animo divellere ac detrahere; quod si fieri posset, profecto laetior essem, nec misera sordidis in recordationibus versarer.

Nihilominus bene intellego oblivionem bonorum malorumque non facile esse adipiscendam; itaque date mihi, dii crudelissimi, potestatem revocandi horas. Facite ut mihi liceat rursus in isto hortulo stare, comitata floribus sub divo, una cum Germanico dilecto atque amato. Reddite mille basia, benigna verba, dulcemque cordis ebrietatem; sed etiam cum has preces scribam, scio neminem esse auditurum meas postulationes. Iam amavi et amata sum, at omnia perdidi Veneris nutu; nunc vita plena paenitentiae agenda est mihi retro persaepe spectanti.

Thursday, 3 August 2017

Bibliotheca Warburgensis

Hodie ivi ad bibliothecam Warburgensem (forsitan rectius sit 'Warburgiensem' scribere?) , quae haud procul ab universitate Londinii invenitur. Si habitas in hac pulcherrima urbe, certe scis quem locum hic describam. Nec facile est hoc aedificium intrare, cum ostiarii (quamvis benigni necnon venusti) haud saepe introitum praebeant discipulis. Feliciter adepta sum epistulam a magistro C., qui cum clarissimus est tum in Warburgensi collegio artem docet palaeographicam, ut mihi liceat libros vetustos pretiosissimosque manibus tractare.

Nec sine causa iter ad illud receptaculum scientiae feci; nunc tractatum scribo de libro abaci Leonardis Pisani, quem saepius appellamus nomine 'Fibonacci'. Mense Decembri proximo ibo Olisiponem ut orationem de hoc opere in congressu habeam. Volo audientibus monstrare Leonardum didicisse artem arithmeticam ab Asiaticis, quam postea docuit Italicis. Quoque in animo habeo pauca exempla excerpere, in quibus latinitatem Leonardi puram spectantes poterunt perspicere.

Sententiae meae adhuc ineruditae videntur, nec pro certo scio quibus exemplis uti cupiam, at nihilominus gaudeo quod potero coram magistris loqui de rebus gestis medii aevi deque illo summi ingenii philosopho. Quid enim aliud est ars mathematica quam studium numeros intelligendi? Et quid aliud est studium discendi quam philosophia? Nonne verbum ipsum Graecum latine 'amor scientiae' redditur? Doleo quidem, quandoque audio discipulos litterarum artem mathematicam exprobrantes spernentesque; cum velimus doctiores fieri, oportet nos et litteras et figuras discere.

Sed haec hactenus, nec plura de istis barbaris dicam. Hodie nolo ullam querelam proferre; immo quoad possum, cupio bibliothecam Warburgensem laudibus honoribusque celebrare. Praeter libros, ex quibus potest scientia naturalis discere, etiam in bibliotheca Warburgensi possunt opera de rebus sacris legi. Inveni, ut exemplum proferam, tractatus nonnullos de alchemia divinationeque. Insuper multum de variis religionibus didici, cum magna copia librorum ibi sint de fide Iudaeorum deque doctrina Mahometarum. Ceterum libri omnibus sermonibus scripti inveniuntur hac in bibliotheca; si placet vobis litteras Aegypticas vel etiam Etruscas legere, debetis profecto huc venire ut discatis, legatis, colloquaminique mecum, nam iam statui aetatem totam in aedibs Warburgensibus terere scribendo.

Finis horum commentariorum nunc faciendus videtur mihi, mox enim dormitum ibo. Ecce tamen imago, in qua ego nonnullique discipuli collegii Warburgensis videri possumus:

Sententia iaponice scripta, nisi fallor, ita latine redditur: 'Possumusne artem magicam in ludo discere?'

Tuesday, 1 August 2017

Amore indigeo

Ut saltem videtur mihi, omnes amici mei amatores amatricesve habent, sed ego sola sum. Heri litteras a M. accepi, in quibus mihi dixit se cognovisse novam amicam, quae cum pulchra tum callida est. Cum verba eius legissem, tetegi os digitis gelidis lacrimasque meis in labris inveni, nec scivi unde cecidissent. Non maeror quia M. adhuc amo; immo mihi quidem dolet, quod ille nequissimus stultusque puer amorem tam facile adeptus est - et ego, et ego, quid faciam? Quid feci? Curnam nemo me diligit?

Quamquam conabar iam iamque amicum invenire, nihil boni adepta sum praeter facultatem latine legendi scribendique. Ne dolor insignis animum meum gravet, statui horas discendo consumere, cum autem nox venit sentio me esse oppressam saevissima solitudine. Ridens gratulor felicissimis amatis, et cogor dolorem pati sine taediosis querelis, minime enim volo videri odiosa. Sicut Elizabeth regina, illa miserrima virgo perpetua, amores aliorum video et taceo, fovens in corde iras ac miserias. Cui enim confitendae sunt meae spes, libidines, cupidinesque?

Fortasse dicitis non esse mihi desperandum, quoniam sodales latineloquentes ex omnibus orbis terrarum angulis cognovi, qui benigne mecum colloqui solent leguntque meos commentarios. Nec ingrata sum ego; vos commilitiones animum saucium ac paene transfossum sagittis invidiae sanant, qua de causa vobis gratias ago plurimas. Attamen, ut bene scitis, multum interest inter amatorem et condiscipulum. Plato, optimus omnium Graecorum philosophus, lectores docuit esse multa genera amoris. Plane videtur me non habere ἔρωτα (nom. ἔρως), quod sibi vult 'amor corporalis', quapropter sentio me aliquo maximi momenti carere. φιλία autem, quae 'amicitia' latine vocatur, quippe mihi est.

Minime tamen mihi prodest hic domi sedere ut lamentationes proferam summave voce de saeva Venere querar. Immo, cum velim amatorem cognoscere, debeo indignationem deponere forasque exire, ubi - diis adiuvantibus - mox amicum inveniam. Nihilominus cum amore tum audacia indigeo; malo tacens fugere conspectum hominum concursumque. Quomodo igitur potest amor nasci meo in corde, quod adeo verecundum est ut minime velit aditum amatori futuri praebere? Primum necesse est mihi me ipsam amare, tum amorem alterius quaerere. Sed facilius est sapientia verba dicere quam prudenter vivere; dolet mihi vacuitas animi, uror flammis ferocibus, undis ruentibus mergor. Olim habebam amatores; olim scribere solebam, ut bene scitis, meis de amoribus. Nunc vero lacrimae obortae me devorant angoresque consumor intolerabiles.

Quid censetis, carissimi? Potestne puella in vasta solitudine florescere tristis?